Wisdom of Osho

Work should be considered as play, not as work. Work should be considered as play, just a game. You should not be serious about it; you should be just like children playing. It is meaningless, nothing is to be achieved; just the very activity is enjoyed. You can feel the distinction if you play sometimes. When you work it is different: you are serious, burdened, responsible, worried, anxious, because the result, the end-result, is the motive. The work itself is not worth enjoying. The real thing is just in the future, in the result. In play there is no result, really. The very process is blissful. And you are not worried, it is not a serious thing. Even if you look serious, it is just pretending. In play you enjoy the very process; in work the process is not being enjoyed -- the goal, the end, is important. The process has to be tolerated anyhow. It has to be done because the end has to be achieved. If you could achieve the end without this, you would drop activity and jump to the end. But in play you would not do that.

The businessman is not playful. And if you are not playful, you cannot be meditative. Be more and more playful. Waste time in play. Just playing with children will do. Even if there is no one, you can jump and dance alone in the room and be playful. Enjoy. But your mind will go on insisting, "What are you doing, wasting time? You can earn something out of this time. You can do something, and you are just jumping, singing, and dancing. What are you doing? Have you gone mad?

Try it. Snatch whatsoever time you can get out of your business, and be playful. Whatsoever. You can paint, you can play on a sitar, anything you like -- but be playful. Look for no profit out of it, see no future in it, just the present. And then, then you can be playful inside also. Then you can jump on your thoughts, play with them, throw them here and there, dance with them, but not be serious about them.

Osho, The Book of Secrets , Talk #79

De kunst van loslaten

"Bij vergeven gaat het niet over de ander maar over jou. Het is loslaten van de last die je met je meedraagt."
Dalai Lama

Waarom zou je iets moeten loslaten? Voor mij is het eigenlijk simpel. Als ik wil groeien moet ik leren loslaten. Als ik alleen de ballast met me mee sleep van alle dingen die ik in de loop der jaren verzameld hebt, kan ik op een bepaald moment geen stap meer vooruit zetten.

Wij hebben het zo vaak over loslaten, maar dit is zo moeilijk. Kijk om je heen, welke materiële dingen zie je en welke dingen zou je gemakkelijk buiten zetten.
Dan heb ik het over materiële dingen, die je vast houdt.
Laat staan over emotionele dingen; je relatie, je kinderen je werk. Dat wil niet zeggen dat je alles los moet laten, het gaat om de vrijheid die je de ander gunt om hem of haar te helpen om zichzelf te ontwikkelen, en de kans te geven om te groeien.


Om het je zelf makkelijker te kunnen maken zou je praktisch wat kunnen doen. Maak er een ritueel van. Rituelen hebben van oudsher hun eigen kracht. Om dit loslaat ritueel effectief te doen, kies je een voorwerp wat je heel dierbaar is, of veel geld heeft gekost.
Dat staat dan als symbool voor wat je wilt los laten. Neem ook de tijd om daar afstand van te nemen. En bedank het vooral voor de voordelen die het je gegeven heeft.
Neem hier echt de tijd voor en kies wat je ermee zult doen.

Vroeger zou ik het in de zee gooien, totdat iemand mij attendeerde dat ik daarmee de zee vervuil. Je kunt dit voorwerp ook verbranden en begraven.
Geef jezelf de toestemming om je gevoel hier helemaal in te leggen, je mag de pijn ervan best wel voelen.

Mijn grootste loslaat proces was, om een hele zieke vriendin los te laten. Om haar echt de toestemming te geven om haar te laten gaan, want zij was klaar met haar leven. Iets wat ik pas nu begrijp. Achteraf gezien was het meer mijn Ego die mij vertelde dat ik iedereen zou kunnen redden.
Het was mijn Ego die de strijd met het hogere doel wilde aangaan. Wie zijn wij eigenlijk om te beslissen over het leven en de dood. Wie zijn wij om voor God te gaan spelen? Wie zijn wij om de ander vast te houden, de ander niet zijn volledige vrijheid te gunnen, ter wille van onze eigen veiligheid.

Ik kan nog steeds moeilijk loslaten.
Mijn baan loslaten heeft mij veel tranen en spanningen opgeleverd. Het heeft mij wel de vrijheid gegeven, om dat te doen waar ik echt goed in ben, namelijk mensen te helpen zichzelf beter te begrijpen, en in vrijheid te mogen leven.

Het los laten van de relatie waar ik dacht oud mee te worden, heeft mij de liefde van mijn leven helpen vinden. Waar ik VOEL dat ik oud mee zal worden.
Want uiteindelijk gaat het niet om de ander, maar de last die je met je mee draagt. Zoals Dalai Lama het zo mooi zegt.

10 stappen naar heelheid door Dr. Deepak Chopra

1.Zorg goed voor je 'Lichtlichaam'

2 Zet entropie om in evolutie

3 Werk aan dieper gewaarzijn

4 Wees vrijgevig

5 Richt je op relaties, niet op consumeren

6 Ga bewust met je lichaam om

7 Omarm ieder dag alsof je in een nieuwe wereld komt

8 Geef het tijdloze de controle over de tijd

9 Probeer de wereld te voelen in plaats van te begrijpen

10 Streef je eigen mysterie na


Herontdek je lichaam, hervind je ziel
Deepak Chopra

Findhorn dag 4

Vandaag laat Scotland zich op haar zonnige kant zien, het regent namelijk. Terwijl wij juist vandaag moesten helpen in de groente tuin van de Commune. Wij moesten onkruid wieden op een veld waar witte kool groeit. Het hoort bij de “Ervarings week” die iedereen die iets op Findhorn wil doen, moet ondergaan.

Het idee om in de regen te gaan werken in de tuin, terwijl je voor deze week betaald hebt, is niet helemaal naar onze smaak. Hoewel het uiteindelijk wel gezellig was, om met elkaar te werken en met elkaar te geinen over van alles en nog wat. Achteraf hielp het nog meer om te horen dat alle groentes die wij hier eten daar vandaan komen. Dit mede dankzij de mensen die net als wij in de “Ervarings week” voor ons, hier aan bijgedragen hebben. En dankzij de mensen die elke dag vast in de velden werken. Wij nemen vaak alles voor vanzelfsprekend aan; groentes liggen gewoon in de winkel en brood bij de bakker. Ik mag meer respect hebben voor mensen die ervoor gekozen hebben om datgene te doen waardoor wij smakelijk kunnen eten. Dat alle voedsel terecht komt waar het terecht moet komen om uiteindelijk te eindigen in mijn buik.
In de middag hadden wij wat tijd met de groep. Iedereen kon een activiteit inbrengen. Wij hebben het gedicht van Oriah Mountain Dreamer “De uitnodiging” voorgelezen, en het lied van Miten “The second Chance” laten horen. Het was een ontroerend moment. Daarna hebben 2 mensen een prachtig lied gezongen, en een Tarot legging voor de hele groep door een jongen van 21 jaar, die dit fantastisch deed. De reading in het kort: het komt wel goed met ons, hoewel wij ook wat tegenslagen mogen verwachten (-:.

Dan lekker samen met Marieke gezeten bij de ingang van het hotel waar de foto vandaan komt. 1800 was het eten tijd(de tijden zijn heel stipt hier), toch was deze keer het eten nog niet klaar. Toen gebeurde iets wat voor mij een heel mooi moment was. De chef-kok kwam naar buiten en zei met een glimlach dat wij nog 7 minuten moesten wachten tot dat de pizza klaar zou zijn. Hij zei in al zijn openheid en heel liefdevol dat wij de tijd zouden kunnen gebruiken om samen te gaan zingen en hij zette meteen in. De mensen die daar stonden te wachten deden met volle overgave mee. Uiteindelijk zijn wij geëindigd in akapella van 4 groepen en om 1815 konden wij aan de pizza. Het lijkt een beetje utopisch, maar het is wel gebeurt en het is echt mogelijk.!! Hoe fantastisch kan het zijn als je op die manier met de uitdagingen in je leven omgaat. In plaats van balen dat de dingen niet op tijd klaar zijn, en dat de schema’s in de soep lopen, gewoon gaan zingen.