Luister eerst naar je partner, reageer later.

"Niemand kan vluchten voor de stem van zijn hart. Daarom is het beter te luisteren naar wat het zegt." Paulo Coelho

Bestaat je relatie uit conflicten? Wordt hier de meeste aandacht aan besteed? En vraag je jezelf dan af: ‘Waarom heb ik geen liefdevolle relatie?

Wat is jouw beeld van een ideale en liefdevolle relatie?

Wij hebben allemaal een idee of een voorbeeld van hoe een liefdevolle, stabiele en ideale relatie moet zijn. Vaak gebaseerd op het beeld van:
Rol modellen, buren, vrienden, ouders van onze vrienden en zelfs onze eigen ouders, onze trainers

Helaas kent elke relatie haar eigen spanningsvelden. Wij zijn tenslotte individuen met ons eigen verlangen en onze eigen behoeften, met onze eigen kijk op de wereld. Zelfs al zijn wij meerdere jaren of meerdere eeuwen samen, wij hebben altijd ons eigen IK.

Dit eigen ik, heeft zijn eigen reactief vermogen, die te pas en onpas wordt gebruikt. Dat reactief vermogen is daar om iets te beschermen en iets veilig te stellen. Op het moment dat dit reactief vermogen ingeschakeld is, is er weinig ruimte voor delen, weinig ruimte voor samenzijn.

Als je daar bewust van bent, ben je op de goede weg. Meestal reageer je op situaties en vooral op woorden. Vooral de woorden van iemand die het dichtste bij je staat.
Het feit dat je reageert is een teken dat iets in jou wakker en alert wordt, blijkbaar is iets aangeraakt wat om aandacht vraagt.

Omdat iedereen een andere manier van communiceren heeft en andere woorden gebruikt, is het goed om je af te vragen wat er werkelijk gezegd wordt. Wat en waarom zegt mijn partner dat, en wat is er precies wat hij/zij wil communiceren.

Het kan een verzoek om aandacht zijn, het kan om een pijnlijk iets zijn. Het is belangrijk dat er in eerste instantie aandacht naar toe gaat, want als je jouw eigen reactie (je eigen verdedigingsmechanisme) naar voren schuift, dan is er alleen communicatie tussen de pijnlagen mogelijk, of juist alleen tussen intellectuele lagen.

De basis van je relatie is hart contact, en niet het contact uit pijn en intellectuele lagen.

Let op: Ik zeg niet dat deze niet belangrijk zijn en geen aandacht verdienen. Het zijn alleen niet de lagen die een basis vormen voor je relatie.

Wat ik zeg is: Jouw pijn kan alleen genezen worden doordat je er zelf aandacht aan besteed. Je partner helpt je erbij om je bewust te worden van je pijn. Zo simpel is dat eigenlijk.

Besteed tijd en aandacht aan elkaars pijn lagen als jullie gezamenlijke energie in een goede stroom is.
Op zulke momenten zul je wel de aandacht en de tijd van je partner kunnen krijgen.

Alle bovenstaande gaat over luisteren naar jezelf.

Het niet luisteren naar je partner geeft hem/haar het gevoel niet belangrijk te zijn, of niet gewaardeerd worden. Hierdoor gaat hij/zij nog harder aan je trekken.

Voor jou is dit een teken dat hij/zij zich niet gehoord voelt in eerste instantie.
Dit kun je altijd corrigeren door tijdelijk de aandacht van je eigen laagjes en pijntjes weg te nemen en met je aandacht bij je partner te blijven. Zeker als je weet dat je partner alleen maar die dingen zegt om jou verder te helpen op je pad!

Praktisch:
Wees eerlijk als het je op dit moment niet uitkomt dat er tegen je wordt gepraat. Zeg dat eerlijk, en geef een alternatief. Als er geen levensbedreigende situatie is kan het zeker even wachten. Dit is al 10 keer beter dan te doen alsof. Want in werkelijkheid voelt je partner of je wel of niet met je volle aandacht erbij bent.

Spreek dan een ander tijdstip af. Zorg dat jij degene bent die de afspraak nakomt. Zet het desnoods in je agenda. Neem de tijd om te luisteren, en vraagt altijd of er nog meer gezegd moet worden.

Gewoon luisteren, en niet wachten op je kans om dan zelf te kunnen spuien.

Neem jezelf voor: Vandaag ga ik alleen maar luisteren naar mijn partner.

Meer uit je relatie halen?
http://www.journeytherapeut.com/

Mijn LEVEN is een DRAMA

Dat lijkt soms waarheid te zijn. Alles lijkt fout te gaan, en er lijkt geen enkel licht puntje te zijn. Iedereen is tegen mij en niemand begrijpt mij. De vraag is: begrijp ik mijzelf nog? De andere vraag is: wat levert mij dit op? Waarom is het gemakkelijk om ergens in te blijven zitten waar ik in zit en wat eigenlijk niet echt lekker aanvoelt.

De reden dat ik zelf kies om in mijn drama te blijven zitten, is dat ik dan niet met mijzelf geconfronteerd wordt. Niet met mijn eigen gedrag, zo kan ik in mijn gelijk blijven, en ook niet met het gevoel wat daar achter zit. Er is altijd iets wat dieper zit waar ik ontevreden over ben, alleen daar kan ik niet altijd bij komen. Vaak is het een gevoel van eenzaamheid. Nog vaker is het een gevoel van boosheid die van mij geen toestemming krijgt om naar buiten te komen. Niet het verhaal waar boosheid mee te maken heeft, maar pure boosheid. Boosheid dat ik niet gezien werd, dat ik niet gekregen heb wat ik nodig had, boosheid dat ik geen liefde heb gekregen. De grootste boosheid is uiteindelijk naar mijzelf dat ik niet krachtig genoeg was om nee te zeggen, niet krachtig genoeg was om mijn eigen grenzen te stellen. Boosheid dat ik mijzelf tekort heb gedaan en mijzelf weer voorbij ben gestreefd. Het voelt moeilijker om de stap naar buiten te zetten en het gevoel toe te laten wat er werkelijk is, dan uit mijn Drama los te komen. Het is een blinde vlek, die ik op dat moment echt niet kan zien.

Ik gebruik de woorden zoals ‘altijd en nooit’ wat al per definitie niet waar is. Er is nooit iets wat altijd gebeurt en ook niet iets wat nooit gebeurt. Behalve dat de Zon altijd op en onder gaat en dat de aarde niet stopt met draaien.

Als ik in mijn drama zit, voel ik mij vijandig naar de hele wereld. Dan wil ik het liefst dat iedereen zegt, o ja je hebt gelijk en o ja je bent zo zielig. En helaas, die aandacht durf ik dan niet eens te vragen en hier aan toe geven, want dan moet ik mijn kwetsbaarheid laten zien. Dan moet ik toegeven dat ik iemand nodig heb, en dat ik het even niet alleen aan kan. Want het beeld wat ik van mijzelf heb gemaakt is dat ik sterk en krachtig ben en dat ik de wereld aan kan. Tegelijker tijd is er iets in mij die de steun nodig heeft en mist. Dus wat er gebeurt als ik in mijn drama zit, dat ik vooral tegen mijzelf aan het vechten ben. Dit is een zwaar gevecht, en de prijs voor dit gevecht is dat de gedachten over het drama gelijk krijgen, en ik alleen blijf en geen enkel stap vooruit zet. Als ik de moed vind om tegen mijn partner te zeggen: houd mij vast, dan ontstaat er ruimte voor iets nieuws, ontstaat er ruimte voor gelijkheid, voor ontspanning, relativiteit en humor.

Wat als je geen partner hebt, wat als je geen vrienden hebt waar je terecht kan, wat als echt niemand is die naar jou luistert? Dit pas echt een DRAMA! De uitnodiging is om te kijken of er echt niemand is. De uitnodiging is naar buiten te reiken en simpelweg te vragen: ‘mag ik mijn verhaal kwijt, mag ik het met je delen’. En als er niemand is, dan is er altijd nog JIJ. Dat is wellicht het moeilijkste wat er is, en ook het eenvoudigste. Kijk in de spiegel, kijk in je ogen en vertel dit verhaal aan jezelf, vraag jezelf advies, geef jezelf een schouderklopje voor het feit dat je bereid bent om het met jezelf te delen.

Hoe weet ik dat ik in een drama zit? Ik weet het als mijn lichaam gespannen is, ik weet het als ik negatief op de ander reageer, ik weet het als ik pijn voel, en ik weet het als ik vraag: ‘ En ik dan?’ Ik weet het als ik woorden gebruik als ‘nooit en altijd’. Ik weet het als ik een muur ervaar tussen mij en de mensen van wie ik het meeste houd.

In werkelijkheid, Wat voor DRAMA kunnen wij hebben in onze Westerse maatschappij?: Wij hebben een dak boven ons hoofd, wij hoeven geen honger te lijden, wij hebben geen oorlog en geen directe levensbedreigende situaties. Het drama dat zich dan afspeelt, speelt rondom onze eigen IK. Dan is de tijd om jezelf af te vragen wie deze IK eigenlijk is die in dit drama zit. Wie is dat die pijn heeft, wie is dat die aandacht nodig heeft? De aandacht die overigens alleen jij en alleen jij aan jezelf kunt geven. De ander die daar is kan alleen als een spiegel dienen, en in de fysieke wereld heb je altijd een of een ander spiegel. De vraag is alleen of je hier naar durf te kijken.
Voor alle drama koninginnen en koningen een advies: Houd het simpel en spreek voor jezelf een intentie uit om gewoon te zijn en te stoppen met je eigen verhaal. Kijk dan maar eens in een echte spiegel.

Spirituele ontwikkeling en scheiding

Graag wil ik een fabeltje de wereld uit helpen, namelijk dat spirituele ontwikkeling uiteindelijk tot een scheiding leidt.
Eigenlijk is dat wel een hele vreemde wending want het doel van spirituele ontwikkeling of persoonlijke groei is namelijk een gelukkig leven. En als je er achter komt of je jezelf realiseert dat je veel gelukkiger zou kunnen zijn in een andere thuissituatie, betekent dit wel dat het een mogelijke stap zou kunnen zijn.

Maar, stop even! Hoe weet je dat dan zo zeker in vaak een hele korte tijd?
Was het dan net het laatste kleine duwtje wat je nodig had om je relatie te beëindigen? Eindelijk hoor je het van een ander of krijg je een betere greep op je eigen situatie. Wellicht gesteund door de groep heb je het lef om er een punt achter te zetten.
En dan zeg ik nog een keer: STOP! Want dit is een zwakte bod, en je bent het niet meer waard om in deze zwakte te zijn.

Er is vaak een reden waarom je je in een bepaalde situatie bevind en waarom je bij elkaar bent gekomen met je partner. Je zou er verstandig aan doen, om de knop pas definitief door te hakken als je er achter bent gekomen wat het precies is waardoor je eruit wilt en wat je van de ander aan het leren bent. Eerst eens kijken of je wel alle lessen geleerd hebt. Zo niet, dan heb je nog een en ander te leren. En het is zeker zo dat je dan weer, mocht jij er voor kiezen om zonder je lessen geleerd te hebben er mee te stoppen, in dezelfde situatie belandt.
In mijn vorige relatie ben ik 3 jaar blijven zitten, hoewel ik onbewust wist dat het niet de relatie van mijn leven was. Hoe wist ik dat? Omdat er altijd twijfel was. Heb ik hier veel van geleerd, ja natuurlijk. De belangrijkste les is dat ik voor mijzelf mag kiezen. Dat ik heel bewust mijn grenzen mag aangeven. Dat ik het geluk alleen maar bij mezelf kan vinden. En als ik echt bij mijzelf ben, dan kan ik pas de echte stabiele en waardevolle relatie met mijn levenspartner opbouwen en dat is ook wat er gebeurt.
Heeft mijn spirituele ontwikkeling mij van mijn vorige partner weg gedreven? Nee, dat zou ik niet willen zeggen. Het heeft mij wel geholpen om mijn spel te doorzien en ook te doorzien dat ik in al mijn vorige relaties behoeftig was. Is dit dan fair naar mijn partner? Nee, niet bepaald. Dit is eigenlijk een egoïstische relatie als ik uit mijn behoefte in de relatie blijf, en eigenlijk misbruik maak van mijn partner.

Was ik zonder spirituele ontwikkeling in deze relatie gebleven? Wie zou het zeggen. Wat ik wel weet dat ik niet zo gelukkig zou zijn als ik nu ben.


Voor je wederhelft lijkt je spirituele ontwikkeling en je bezoekjes naar bijeenkomsten waar O zo rare dingen gebeuren, in eerste instantie zelfs op vreemdgaan. Je partner gaat op zoek naar zijn of haar ware zelf en verbind zich met iets wat voor jou als partner onbereikbaar lijkt. Precies: LIJKT, want het is meer de angst om iets tegen te komen, waar men bang voor is. Deze gedachte is door angst gedreven, want als je ooit ergens bewust of onbewust twijfels had over in je relatie, ben je misschien bang dat dit naar boven zal komen bij je partner. Het is niet fijn om de waarheid onder ogen te zien, en sommigen van ons kiezen ervoor om zich daarvoor te verstoppen. Het kan zelfs gebeuren dat je zelf al lang weet dat dit geen gezonde relatie is, alleen durf je de stap niet te zetten. Je bent bang bent dat je partner dit wel zal gaan doen. Het aller belangrijkste: Je verliest de greep op de situatie, alles wat veilig lijkt te zijn krijgt ineens een behoorlijke deuk. Het enige wat er gebeurt tijdens spirituele of persoonlijke ontwikkeling is dat je bij je zelf komt, lees: jezelf zo waardevol gaat vinden, dat je niet meer bereidt bent om met onwaarheid te leven.

Wat als het alleen maar beter wordt, wat als de liefde die verstopt is geweest weer zou kunnen gaan stromen, en wat als jij weer lief mag hebben en geliefd mag worden. Want dat is waarvoor spirituele groei uiteindelijk toe dient: Leven in Liefde en Liefde te mogen delen.

Voor partners die bewust kiezen om in waarheid te leven, adviseer ik het volgende:
1. Heb geduld met je partner thuis. Vergeet vooral niet, korte tijd geleden was je bewustzijn net zo ver als van je partner.
2. Vergeet niet te communiceren, deel zo veel mogelijk vanuit je hart. Check ook of het overkomt.
3. Houd het altijd bij jezelf, zodat je de ander in zijn/haar waarde kan laten.
4. Vergeet niet: Er zijn 6 miljard mensen en er zijn 6 miljard wegen naar persoonlijke groei, wellicht is jouw manier niet de enige manier.
5. Als er liefde is, blijf dit uiten naar je partner want dat is de veiligheid die hij/zij nodig heeft.
6. Toon compassie.


Voor de partners thuis:
1. Geef je partner de ruimte, die gaat door een heftig groeiproces. Gun hem of haar dit proces.
2. Blijf aangeven wat het met je doet en wat je ziet bij de ander, het kan de ander helpen.
3. Deel je angsten.
4. Toon interesse, want als je echt luistert kun je hier zelf ook van leren .
5. Laat zien dat je er voor de ander bent, ook al heb je niet direct interesse voor alle details. Er zijn zo veel wegen waarin je de ander kunt laten zien dat je er voor hem of voor haar bent, wees creatief.
En voor beide partners: LIEFDE IS!

Mijn Partner heeft een Dip

Wanneer je stopt met het willen verbeteren van je partner, en jezelf gaat afvragen: “ Wat zou ik kunnen doen aan mijzelf, waardoor onze relatie en ons samenzijn beter zou kunnen worden” dan breng je jouw relatie en je leven in een stijgende lijn. Ik hoor wel eens zeggen: “Mijn partner heeft op dit moment een dip waardoor onze relatie nu niet helemaal optimaal is, maar het gaat wel over”

Het zijn juist de dips waar de lessen verscholen liggen, het zijn juist de dips die onze relatie beter kunnen maken, mits wij op dit moment echt bij ons zelf te rade gaan. Wat is er echt aan de hand, waar ligt mij eigen pijn, hoe lang draag ik deze al met mij mee, is er iets aan te doen op dit moment, past het nu nog in mijn leven? Stel je voor dat de dip van je partner ook een signaal is richting jou?
Dus in plaats van de opmerking: “Als hij/zij maar daar en daar aan werkt dan zal het wel beter worden”, zou je kunnen zeggen: “Waar doet het mij pijn?”
Er zijn enkele redenen waarom het alleen bij jezelf te vinden is.

Het allerbelangrijkste is: je kunt de dingen bij de ander zien of herkennen, omdat jij deze zelf kent, bewust of onbewust. Vergeet niet, je partner is een spiegel van je ziel. Alles wat je daar aan onvolmaaktheid vindt, zijn dingen die je van jezelf niet wilt zien, bagatelliseert en niet eens naar durft te kijken. Je durft wel naar je partner te kijken omdat dit geen echte pijn doet. Alleen als je jouw eigen pijn er in herkend kun je je levenspartner werkelijk tot steun zijn en hem/haar helpen ook dit stuk onder ogen zien. Weet dat hij/zij zelfs wellicht verder is dan jij, omdat hij of zij wel toelaat wat er is of er bewust mee bezig is. Dan zou je echte compassie kunnen tonen, en een voorbeeld voor je partner zijn. Want de spiegel werkt ook in de positieve zin van het woord. Jij en je partner kunnen ook de positieve dingen in elkaar herkennen, en je kunt ze alleen maar herkennen omdat jij deze zelf ook hebt. Helaas wordt dit vaak vergeten, omdat de focus veelal bij het negatieve ligt.

Blijf dus alsjeblieft naar elkaar luisteren. Blijf van elkaar leren en weet dat de ander niet alleen daar is om je te helpen op je levenspad en dat hij/zij niet veel anders is dan jezelf.