Samen naar een doel in de relatie

We hebben allemaal onze eigen weg naar het zelfde doel. Onbekend

Deze Blog verdient eigenlijk een prominente plek in BLOGs over relatie.
Want hoe zou je een relatie kunnen opbouwen zonder dat je een gemeenschappelijke doel hebt.

Elke team kent tegenwoordig team building en een gemeenschappelijk doel.
Doelen die op lange en op korte termijn liggen.

Ik zou zeggen maak een doel voor een half jaar en een doel voor 1 jaar.
Do het eerst voor jezelf.
Zonder dat je aan je partner denkt, want je moet zelf gelukkig zijn met je eigen doel.

Durf te dromen

En maak voor jezelf 3 lijstjes
1. Wat zou je doen als je onmogelijk kunt falen.
2. Waarvoor zou je s’morgens je bed uit komen. Bijvoorbeeld:
A. Een plek om te bezoeken
B. Een ding te doen voordat je dood gaat
C. Een ding om dagelijks te doen
D. Een ding om wekelijks te doen
E. Een ding dat je altijd al hebt willen leren
3. Wat zijn je dromen die alles kunnen veranderen.

Je partner maakt ook een lijst, dan gaan jullie bij elkaar zitten en kijk je welke dingen jullie samen als stel kunnen doen.

Veel gedoe? Nee juist heel leuk, je leert veel van elkaar, en over elkaar.
Als er niets op staat wat jullie met elkaar delen, dan is het tijd om een goed gesprek met elkaar te hebben. Grapje!

Nu je weet wat de wensen en dromen zijn van je partner, misschien help het je herinneren aan je eigen wensen en dromen.
Want vaak na een tijdje in de relatie, kun je verdwijnen in de sleur van het dagelijks leven.

De afwas en de was, moet gedaan worden, de kinderen moeten naar school, je werk vraagt veel energie en er zijn continue dingen die jouw aandacht vragen.
Hierdoor wordt het leven een overleven, en niet het leven wat je paar jaar geleden voor ogen had.

Dat is niet zo erg, het is alleen maar hoogste tijd om stil te staan en de dingen weer de goede richting op te sturen.
Het feit dat je deze Blog leest betekent dat je open staat voor een positieve verandering, een koers verschuiving.
De Hoofdzaak is: Blijf communiceren met elkaar! Lees onze BLOG over communicatie http://journeytherapeut.blogspot.com/2010/04/gezonde-relatie-communicatie.html. nog een keer. Heb je een andere manier waardoor je beter met elkaar communiceert, doe dat, en blijf in gesprek!!!

10 praktische tips voor een waardevolle en gezonde relatie deel II

omdat relatie zo leuk is nog meer tips.

Leven is leven in relatie."
Lao-Tse

11. Verras elkaar regelmatig met iets nieuws

12. Haal geen oude koeien uit de sloot

13. Blijf elkaar aanraken

14. Maak een lijst met verwachtingen van je partner en bespreek het met elkaar, je hoeft alleen maar ja (kan ik aan voldoen) of nee (kan ik niet aan voldoen) te zeggen

15. Blijf de goddelijkheid van je partner zien

16. Geef elkaar een gemeend compliment

17. Vraag om feedback

18. Wees een partner voor elkaar, niet een kind of een ouder

19. Kijk elkaar een keer goed aan zonder te praten

20. Geef elkaar de ruimte en vraag om hulp

Wil je echt aan je relatie werken kijk dan op http://www.journeytherapeut.com/pagina.php?id=19

Eenzaamheid

"Eenzaamheid is een mooie zaak, maar je hebt iemand nodig die je dat vertelt."
Honoré de Balzac


Vandaag wil ik een stukje schrijven over eenzaamheid. Dit is maar een gevoel, maar wel een belangrijk gevoel.

Wat wil je weten over eenzaamheid? Wil je weten hoe je ermee kunt omgaan? Met alle gevoelens is er maar 1 methode die werkt, en dat is het toelaten, en nog eens toelaten van dit gevoel.

Gevoelens hebben de neiging om zich te manifesteren op de momenten dat dit echt niet handig is. Eigenlijk is dat juist de perfecte tijd om hier aandacht aan te besteden. Ik doel hiermee op het perfecte moment op je levenspad. Dat is het moment dat er ruimte ontstaat om jezelf te bevrijden van een oud gevoel en oude beschermlagen. Oude beschermlagen die nodig zijn geweest in de tijd van toen, maar nu niet meer.

Waarom is het zo moeilijk om eenzaamheid toe te laten? Omdat onder eenzaamheid altijd pijn ligt. Emotionele pijn uit het verleden, die toen niet genoeg ruimte heeft gekregen en die nog steeds aandacht vraagt.

Helaas heb ik vroeger mijn eigen eenzaamheid verwaarloosd, door te hoppen van relatie naar relatie. Het gevolg ervan is, dat ik mijzelf en mijn ex-partners onnodig pijn toebracht. Nog veel erger voor mijn lichaam was het gebruik van alcohol en softdrugs. Daarmee ervoer ik schijnveiligheid en schijngeluk. Alleen mijn lichaam leed hieronder, en mijn gevoelens? Die werden nog veel dieper verstopt.

Het is niet zo dat je altijd meteen naar je gevoel kunt gaan, en daardoor je oude patronen gelijk overboord kunt gooien. Maar weet dat als je jezelf herkent in een van bovenstaande gedragingen, dan loop je weg van wat er werkelijk is. Dan loop je weg van je ware jij. Je ware jij die er misschien aan toe is om zijn volle potentie te gaan leven en beleven.

De wereld staat hier altijd met open armen op te wachten!

'Op momenten waarop de eenzaamheid al onze schoonheid lijkt te vepletteren. is er maar een manier om ons daar tegen te verzetten:ons blijven open stellen' Paulo Cuelho

Kleine uitleg over pijn

Een kleine uitleg over de misvatting van pijn. Wij mensen, zijn zo bang om pijn te voelen. Wij hebben snel de neiging om het dieper en dieper te verstoppen, waardoor de kist met pijn zwaarder en zwaarder wordt.
Door pijn toe te laten komt het juist naar buiten. Het komt naar buiten voor vrijheid. De kist wordt leger, en de last minder zwaar. Hierdoor krijg je meer vrijheid.
In contacten en relaties werkt het mee, want je wilt een relatie gebaseerd op liefde en begrip, niet op pijn. Als je de pijn niet omarmt met je eigen liefde, en de pijn niet toelaat, kun je je moeilijk over geven en genieten van datgene waar je het meest recht op hebt, namelijk LIEFDE.

Het spel der gevoelens.

Wij zijn zo bang om ons gevoel te uiten, wij zijn zo bang om de ander te kwetsen. Maar is dat wel zo? Zijn wij niet eerder bang om onze gekwetstheid te laten zien? Lopen wij niet met overtuigingen dat gevoelens tonen bij de zwakkeren horen? Vooral in onze macho maatschappij gevoelens toe te laten, is “not done”!

Echter, als je weet dat er zoiets is als emotionele intelligentie, dan wordt het een ander verhaal. Vooral omdat emotionele intelligentie veel en veel krachtiger is dan onze gewone intelligentie (IQ). Bijvoorbeeld als je kijkt naar de capaciteit van data verwerking van ons hoofd, in onze mind (IQ) is dit maar 40 bits pers seconde. Een middelgrote computer kan dit ook gemakkelijk. Ons lichaam, waar onze emotionele intelligentie opgeslagen is, kan 200 miljoen bits per seconde verwerken! Dit is wel een indrukwekkende snelheid. In minder dan een seconde kan ons lichaam reageren, een ongelofelijke hoeveelheid stoffen uitscheiden, en tal van processen tegelijk in werking zetten. Pas later begrijpen wij eigenlijk wat er aan de hand is. Bijvoorbeeld: Je komt iemand tegen en je voelt je prettig of juist niet prettig. Je ontspant, of je bent op je hoede zonder dat je eigenlijk heel bewust iets kan waarnemen, laat staan begrijpen. Dat is je emotionele intelligentie die razendsnel reageert op alle prikkels die op dat moment door je lichaam waargenomen worden.
Kun je dit met het hoofd begrijpen? Natuurlijk niet! Je kunt het wel beredeneren achteraf. Alleen het continue zoeken naar antwoorden brengt je nergens. Soms is het goed om te vertrouwen, dat wat je voelt inderdaad op dat moment het juiste is.

En voor alle mensen die denken niet te kunnen voelen wil ik zeggen; houd je zelf niet langer voor de gek. Voelen hoort bij mensen. Voelen betekent niet dat je verdrietig bent, of juist alleen maar boos. Voelen is het luisteren naar wat je lichaam je te vertellen heeft. Als je kunt voelen dat je lichaam aangeraakt wordt, of dat je lichaam ergens een ongemak ervaart of een prikkel, dat is dan wat voelen is. De rest is beredeneren. Maak je geen gebruik van deze 200 miljoen bits per seconde, dan maak je geen optimaal gebruik van je volledige capaciteit.

Als je bang bent dat je gevoelens verhullen wie je werkelijk bent, dan bega je nog een grotere vergissing, want net als jij kijkt iedereen hier dwars doorheen en ziet wie jij werkelijk bent. Ook al heb je het nog zo goed weten te camoufleren. Want uiteindelijk is de grootste vraag die wij aan onszelf en de anderen stellen: WIE BEN IK?

De mooiste uitdaging in het leven is om het hart en het verstand op een lijn te krijgen.
Dat wil zeggen, de emotionele intelligentie en de gewone intelligentie samen te laten smelten, om compleetheid hiervan te ervaren. Dat is het begin van de eenheid waar iedereen zo naar op zoek is. Men noemt dit verlichting of andere dure worden. De echte waarheid is simpel, voel wat er op dit moment in je lijf is.
Laat je emotionele intelligentie aan het woord, en je ervaart de compleetheid en de heelheid van je MENS zijn.

Ik ben je vrouw!!!

Dat is pas echt fijn om te horen. En het is ook het veiligste wat ik ooit gehoord heb. Maar wat bedoelt mijn vrouw ermee. Het is goed om te vragen wat er precies mee bedoeld wordt. Anders ga ik het gewoon indenken. Want ik als man heb natuurlijk mijn eigen gedachtes over wat mijn vrouw zou moeten zijn. En wat zij zou moeten zijn zal ze nooit worden. Ook al zou zij de intentie hiervoor hebben.
Want als ze dat zou worden dan verliest zij haar eigen identiteit en dat zou haar nooit gelukkig maken. Als zij niet gelukkig is zal ik dat voelen en zal ik het zelf ook niet fijn vinden.
Daarom is het zo belangrijk om verwachtingen naar elkaar uit te spreken. Schrijf het desnoods op. Dan weet je allebei wat je wel en niet van elkaar kunt verwachten.
Er zullen ook verwachtingen van de ander zijn waar je niet aan zal kunnen voldoen, wees eerlijk naar je partner en laat hem/haar weten dat je daar niet aan kunt voldoen. Het is beter om gelijk eerlijk te zijn en niets achter te houden. Wees niet bang om je partner teleur te stellen, of dat je partner je zal verlaten, omdat je aan een of meerdere dingen van zijn grote verwachtingen lijst niet kunt voldoen. Want als je angst mee neemt in je relatie, zal de angst ook overheersen. Uiteindelijk zal het jou of je partner parten gaan spelen, omdat je dan, zoals ik al in begint stelde, niet jezelf zal kunnen zijn. En een voorwaarde voor een gelukkig en optimale relatie, is jezelf zijn.
Ik ben je man, ik ben je vrouw, en IK BEN!

Vrijheid van meningsuiting.

Raar is het toch om te lezen in de kranten van gisteren, dat alles wat je ooit op internet hebt geschreven tegen je gebruikt kan worden. In ieder geval in sollicitaties.

Het lijkt wel dat wij in China leven, of in het oude Sovjet Unie, “The Big Brother is watching you!”
Waar blijven wij dan met onze vrijheid van meningsuiting, met onze vrijheid in creativiteit?

Worden wij veroordeeld op onze gedachten, worden wij in hokjes gedrukt, en onderverdeelt in deugd wel/deugd niet? Of worden wij (mensen) gezien als iemand die vrij is in zijn/haar denkwijzen?
Bij mij triggert het natuurlijk altijd de oude pijn, de pijn van antisemitisme die ik mee heb gemaakt in Litouwen, toen ik voor Jood werd uitgescholden, door andere jongens. Moest ik dan zorgen dat hun de mond werd gesnoerd door er op te slaan, of moest ik er gewoon dwars doorheen kijken en compassie en tolerantie tonen, want zij wisten ook niet beter. Dat het alleen maar een gedachte was die niet klopte, en dat ik moest geloven dat zij ooit beter zouden weten.

Later toen ik door mijn voormalige vriendin voor “Vuile Jood” werd uitgescholden, kwam ik in een wat moeilijke situatie terecht. Kan ik van iemand houden die er zulke gedachten op na houdt? Kon ik haar vergeven, omdat zij dit uit haar eigen pijn deed?

Wij leven in een wereld die continue aan het veranderen is. Onze ideeën, gedachten en meningen mogen veranderen.

Echter onze gedachten zijn niet wat wij zijn. Gedachten zijn universeel, ze behoren iedereen toe! En dat is de boodschap die ik de wereld wil brengen. Beoordeel mij niet op mijn gedachten en ideeën, beoordeel mij op wie ik ben!! Probeer mijn gedachten niet te onderdrukken, want door ze te uiten kan ik er achter komen wat een gezonde gedachte is. Daar kan ik van leren en heb ik de kans om mijn gedachten en denkwijzen bij te stellen.

Schuldgevoel!

Er is mij gevraagd een stukje over schuldgevoelens te schrijven.
Ik heb er even goed over moeten nadenken. Want zoals in al mijn stukjes wil ik een stukje over mijzelf delen. Loop ik met een schuldgevoel? En waar zal ik over schrijven? Over een roodharig meisje die ik in een de bos brandnetels heb geduwd toen ik een jaar of 8 was?
En dan komt het moeilijkste, omdat……..

Er zijn zo veel redenen om het goed te praten. En toch als ik daar aan denk, zit er blijkbaar een dieper gevoel van….. En waar voel ik mij echt schuldig over? Is dat over de daad zelf, over de pijn die zij had en haar schrik, of voel ik mij echt schuldig dat ik mij machteloos voelde en op dat moment niks anders kon verzinnen, en alleen geweld kon gebruiken. Voel ik mij schuldig over haar pijn, voel ik mij schuldig over mijn pijn en machteloosheid, over het feit dat ik de affectie die zij toen toonde op de manier zoals kinderen dat kunnen, niet aan kon. Of voel ik mij schuldig over het feit dat ik haar vrijheid en haar enthousiasme op dat moment de kop heb ingedrukt. Heb ik er last van dat ik iemand een trauma heb bezorgd?

En als ik dat al bedenk, dan weet ik dat op dat moment het Ego tevoorschijn komt. Want wie ben ik eigenlijk, om te denken dat mijn daden van invloed zijn op het levensverloop van anderen. Ik ben alleen maar het gereedschap wat gebruikt wordt om anderen te helpen om hun lessen in dit leven te leren.

Ja, zul je zeggen, op die manier zou je alles kunnen verantwoorden en alle daden van geweld vrij kunnen pleiten. En als dat wel zo is? Als je echt het gereedschap bent? Je kunt gereedschap zijn met in achtneming van alle normen en waarden. Met als allerhoogste waarde het mensenleven. Alle normen en waarden in acht genomen, zou je je niet echt schuldig moeten voelen voor je daden. Het enige waar je je schuldig om zou moeten voelen zijn de momenten dat je jezelf te kort hebt gedaan, door je niet te uiten en geen Aktie te ondernemen. Er zijn momenten in je leven dat je het ook niet wist en het niet kon om deze Aktie te ondernemen, Daarvoor kun je jezelf net zo goed vergeven, en de lessen die je daarvan draagt, juist leren.

Mocht er nu zo iets met mij gebeuren, dat iemand zo op mijn nek zit, waar ik het gevoel bij heb dat ik er echt niet meer onderuit kan komen, dan zal ik het heel anders oplossen, door heel duidelijk en liefdevol te vertelen dat mijn eigen ruimte mij echt waardevol is en dat de ander over mijn grenzen gaat, en dat dit niet prettig voelt. En dat ik de ander niets kan geven wat hij/zij zichzelf zou kunnen geven.

Mijn Partner heeft een Dip

Wanneer je stopt met het willen verbeteren van je partner, en jezelf gaat afvragen: “ Wat zou ik kunnen doen aan mijzelf, waardoor onze relatie en ons samenzijn beter zou kunnen worden” dan breng je jouw relatie en je leven in een stijgende lijn. Ik hoor wel eens zeggen: “Mijn partner heeft op dit moment een dip waardoor onze relatie nu niet helemaal optimaal is, maar het gaat wel over”

Het zijn juist de dips waar de lessen verscholen liggen, het zijn juist de dips die onze relatie beter kunnen maken, mits wij op dit moment echt bij ons zelf te rade gaan. Wat is er echt aan de hand, waar ligt mij eigen pijn, hoe lang draag ik deze al met mij mee, is er iets aan te doen op dit moment, past het nu nog in mijn leven? Stel je voor dat de dip van je partner ook een signaal is richting jou?
Dus in plaats van de opmerking: “Als hij/zij maar daar en daar aan werkt dan zal het wel beter worden”, zou je kunnen zeggen: “Waar doet het mij pijn?”
Er zijn enkele redenen waarom het alleen bij jezelf te vinden is.

Het allerbelangrijkste is: je kunt de dingen bij de ander zien of herkennen, omdat jij deze zelf kent, bewust of onbewust. Vergeet niet, je partner is een spiegel van je ziel. Alles wat je daar aan onvolmaaktheid vindt, zijn dingen die je van jezelf niet wilt zien, bagatelliseert en niet eens naar durft te kijken. Je durft wel naar je partner te kijken omdat dit geen echte pijn doet. Alleen als je jouw eigen pijn er in herkend kun je je levenspartner werkelijk tot steun zijn en hem/haar helpen ook dit stuk onder ogen zien. Weet dat hij/zij zelfs wellicht verder is dan jij, omdat hij of zij wel toelaat wat er is of er bewust mee bezig is. Dan zou je echte compassie kunnen tonen, en een voorbeeld voor je partner zijn. Want de spiegel werkt ook in de positieve zin van het woord. Jij en je partner kunnen ook de positieve dingen in elkaar herkennen, en je kunt ze alleen maar herkennen omdat jij deze zelf ook hebt. Helaas wordt dit vaak vergeten, omdat de focus veelal bij het negatieve ligt.

Blijf dus alsjeblieft naar elkaar luisteren. Blijf van elkaar leren en weet dat de ander niet alleen daar is om je te helpen op je levenspad en dat hij/zij niet veel anders is dan jezelf.

Effect van basisbehoeftes op je relatie.

Zolang je niet herkent dat basisbehoeftes een rol kunnen spelen in je leven en zolang je het bij je partner probeert te vinden, zal het moeilijk zijn om een natuurlijke flow van liefde toe te laten. Want uiteindelijk draait het allemaal om hoe blijf ik bij mijzelf, en op welke gebieden completeert mijn partner mij. Niet wat hij/zij niet goed doet, maar wat doet hij/zij beter dan ik kan, waardoor wij als eenheid als een huis staan, steviger overkomen en eerder ons doel bereiken. Niet dat het dan stopt, want dan kun je weer een volgend doel in je leven neerzetten en nog gelukkiger vrijer en opener worden.

Denk aan het Yin/Yang teken die volledig in elkaar overloopt. De mannelijke en vrouwelijke energie die in elkaar overloopt en elkaar versterkt. Dit is een teken van kracht, en dat is voor mij ook de relatie, want waarom zou je anders een relatie aan gaan? Een relatie ga je aan, om nog meer uit de mogelijkheden die je al hebt te halen, en die je aangeboden worden door het leven. Een relatie is een plek waar je het meest kan groeien, omdat juist door het gedrag van je partner, je dingen aangereikt krijgt die je anders makkelijk aan je voorbij laat gaan. Het Yin/Yang teken is compleet aan de buiten- en ook aan de binnen kant. Voor mij zit de relatie ook op deze wijze in elkaar. Een relatie is alleen mogelijk als alle delen veilig zijn en alle basis behoeftes voldoende aandacht krijgen. Aandacht krijgen van jezelf en niet van je partner, je ouders, je kinderen, buren of collega’s.

Vertrouwen als basisbehoefte:

Dat moet ik mijn ouders wel nageven, als zij mij iets gegeven hebben wat ik echt waardevol vindt, is dat zeker vertrouwen. Vertrouwen in de wetenschap dat wat er ook gebeurt met mij, wat ik ook doe, dat ik door hen opgevangen wordt.
Dat is mij duidelijk geworden toen ik tijdens een oefening waar ik van 2 meter hoogte mijzelf achterover moest laten vallen in op elkaar gekruiste handen van twee rijen mensen, die daar stonden om mij op te vangen. Er was geen enkel negatieve gedachte in mijn hoofd dat ik a: niet opgevangen zou worden b: te zwaar zou zijn. Ik kon mezelf gemakkelijk overgeven aan het onbekende, zonder mij te bekommeren om de consequenties.

Vertrouwen die mijn ouders me gegeven hebben is: wat er ook gebeurt, wat je ook doet, weet dat je een huis hebt waar je altijd naar terug kunt keren. (niet dat ik mij altijd prettig voel in mijn ouderlijk huis ()) maar alleen te weten dat het er is, is al voldoende.

Het heeft mij geholpen om belangrijke beslissingen in mijn leven te nemen, zoals met 1000 gulden op zak naar Nederland af te reizen, en een paar jaar later al mijn bezittingen te verkopen en voor een jaar naar Zuid Amerika af te reizen. Het heeft mij geholpen om op latere leeftijd aan een Universitaire studie te beginnen, een kind te krijgen, scheiden en mijn wetenschappelijke carrière uiteindelijk los te laten. Het heeft mij geholpen om op latere leeftijd in de relatie van mijn leven te stappen. Het heeft mij geholpen om te komen waar ik nu ben, om te doen wat ik het liefste doe: Met mensen werken, mensen te begeleiden in hun groei proces, zowel individueel als in groepsverband.

Het is niet zo dat ik het opschrijf om op te scheppen, het is wel zo dat ik wil delen wat voor mogelijkheden er zijn, als er contact is met je basisvertrouwen.

Zorg als basis behoefte.

Wat een schok moet het voor een kind zijn, als hij/zij zich ineens realiseert dat er niemand voor hem is. Dit moment is er altijd, ook al heb je de beste ouders/verzorgers van de wereld, ook al zijn ze continue 24 uur om je heen, is er altijd een moment in je prille leven dat je jouw handjes uitsteekt en niemand daar is om je hand te pakken. Een moment dat je jouw mond open doet en er komt geen tepel of speen naar jou toe. Wat moet er dan in een dergelijk kopje afspelen vraag ik mij af? Welke besluiten neem je dan. Welke deuren gaan dan dicht?
Een groter contrast kan ik mij niet voorstellen, de warmte van de baarmoeder waar je in alle behoeftes wordt voorzien, en dan de echte wereld van realiteit, waar zorg voor jou gewoon niet op elke moment mogelijk is. Ook al begrijp jij later dat de buiten wereld niet precies wist wat je nodig had, toch zul je een klein of groot trauma bij je dragen.
Een baby is het enig levend wezen wat niet zou kunnen overleven op een onbewoond eiland, dat is een feit. Dus zorg tijdens je kind zijn, heb je gewoon nodig om te overleven. Daarom is dat een basis behoefte.
Ik denk dat wij allemaal een soort traumatische ervaring met ons mee dragen, wat met het ontbreken van basis zorg te maken heeft gehad. Het is goed om jezelf te realiseren en erbij stil te staan, dat het niet meer terug te draaien is. Dat je wellicht met andere ogen naar de gebeurtenissen van het verleden zou kunnen kijken. Compassie te hebben met het kind in jou, en alles wat hij nodig zou kunnen hebben. Geef je ook de toestemming om hier in te ontspannen, uiteindelijk kom je dan bij overgave. Want zonder overgave kun je niet eens zorg ontvangen als het naar je toe komt. Als er nooit iemand voor je zou zorgen, dan zou je geneigd kunnen zijn om los te laten en over te geven aan de stroom van het leven. Besef dat jij en alleen jij, weet wat je nodig hebt, en jij kunt voor jezelf zorgen of de ander vertellen of laten zien wat en hoe jij het nodig hebt.

Basisbehoefte aan Bevestiging

Loop je nog steeds bevestiging te zoeken bij de ander: je partner, je werkgever, je ouders, je kinderen, kennissen? Het is tijd om ermee op te houden!
Weet je dat jij een uniek individu bent, die recht heeft om op deze aarde ronde te lopen. Dat je jouw eigen plek mag innemen, daarvoor heb je geen bevestiging nodig. Vergelijk jezelf met een bloem:

"Wat gebeurt er wanneer er diep in het bos een bloem bloeit, met niemand om haar te waarderen, niemand om haar geur te kennen, niemand om een opmerking te maken en 'prachtig' te zeggen, niemand om haar schoonheid te ondervinden, niemand om het te delen - wat gebeurt er dan met de bloem?
Sterft ze? Lijdt ze? Wordt ze paniekerig? Pleegt ze zelfmoord?
Ze blijft bloeien, ze blijft simpelweg bloeien. Het maakt geen enkel verschil of er al dan niet iemand voorbij komt; dat is onbelangrijk. Ze blijft haar geur in de wind verspreiden. Ze blijft haar geur aan Het Bestaan schenken, aan Het Geheel." Osho

Heeft de bloem bevestiging nodig? De bloem kan overal groeien en ook overal bloeien. Je bent niet veel anders dan de bloem, dus neem je plek, bloei en groei, geniet van de zonneschijn en van je bloesem.
Kijk in de spiegel en zeg tegen jezelf: ‘Ik mag er zijn!’
Glimlach naar je zelf, zie de liefde in je ogen, zeg een vriendelijk woord tegen jezelf. Bevestig je eigen zijn met een blik van vertrouwen, veiligheid en zekerheid dat jij er bent en dat je goed bent zoals je bent, en niemand die daar iets anders over te vertellen heeft.
Je hebt geen bevestiging nodig voor iets wat er al is, altijd is geweest en altijd zal zijn!
EN DAT BEN JIJ!

Basisbehoefte aan zekerheid

Er zijn in principe 3 belangrijke dingen in het leven. 1: gezondheid 2: relaties 3: geld. De kern van deze drie, is een gevoel of basisbehoefte van ZEKERHEID. Wij zijn op zoek naar zekerheid. Wij zijn er continue mee bezig om een van de drie te bevredigen of zelfs alle drie tegelijk. Want als de ene bewerkstelligt is dan komt de andere aan de beurt. Dit is een zoektocht waar nooit een eind aan komt. Tijdens deze zoektocht richten wij ons veelal op de buitenkant, op ons uiterlijk en op het materiële: het perfecte lichaam, de perfecte partner, de perfecte baan! Wees nou heel eerlijk naar jezelf, waar haal je de meeste zekerheid uit? Zou dit niet de materiële wereld zijn? Dit is zelfs waar voor spirituele mensen, want de wereld waarin wij leven is nu eenmaal een fysieke wereld. Onze opvoeding is gebaseerd op de fysieke wereld, dus de zekerheid die wij zoeken zit hem ook in de fysieke wereld. Niet dat het onmogelijk is om daar los van te komen, het is wel zo dat je een deel van deze fysieke wereld bent. Echt een onderdeel daarvan, en daarom kun je beter realistisch blijven en jezelf vergeven dat je de zekerheid in het materiële zoekt. Op het moment dat je jezelf daar bewust van bent, zou je jezelf een vraag kunnen stellen: ‘Is dit werkelijk waar het omdraait? Of ben ik bereid om het los te laten en mij nu te richten op echte zekerheid. Echte zekerheid die mijn intuïtie en mijn hart mij ingeeft. Zekerheid dat ik een vrij wezen ben. Want de essentie van de fysieke wereld is de vergankelijkheid hiervan. Wat betekent dat alles wat je dacht zeker te kunnen stellen, vergankelijk blijft. Denk aan de beurs kracht, denk aan het verlies van je partner, denk aan een vervelende ziekte.

Dat betekent dat alles wat je als zeker beschouwd een schijn zekerheid is!
De behoefte aan zekerheid, is vooral in je gedachten. Want je gedachten zullen altijd in staat zijn om iets te verzinnen, waardoor je aan de zekerheid die er op dit moment is, zou kunnen gaan twijfelen. Zou je naar je hart gaan luisteren, dan zou je het ook als iets positiefs kunnen zien. Zie of ervaar het als een oproep om in AKTIE te komen. Als een oproep om iets aan je situatie te veranderen. Ga erover praten, ga erover lezen, neem de tijd voor jezelf. Wat je ook doet, doe het uit je hart! Dit is de TIJD om in beweging te komen. Jaag dat gevoel van zekerheid niet na, maar maak er gebruik van. Geef je de kans om uit je comfortzone te stappen. Want elke keer als je met beweging en Aktie bezig bent dan zet je de stappen richting je vrijheid en richting de echte zekerheid.

'Zekerheden die men bang is te verliezen, zijn geen zekerheden.'

Veiligheid als basisbehoefte

Dit is onze grootste basis behoefte, die wij allemaal uit de baarmoeder met ons mee dragen. Een veiligere plek kan ik mij niet voorstellen. Zacht en warm, gedempte geluiden en altijd een goede temperatuur, geen zorgen en verantwoordelijkheden. Bewust of onbewust weet je dat er voor je wordt gezorgd, en dat je in alle basis behoeftes wordt voorzien. Fysiek contact die geen weerga kent.
Direct bij onze geboorte wordt er inbreuk op deze fysieke gewaarwording gemaakt, je komt in contact met lucht, licht en geluid. Zelfs als je in een waterbad geboren wordt, zul je uiteindelijk kennis maken met onze lawaaierige wereld, waar in je ook je eigen stem mag laten horen. En hoe goed je ouders ook voor je zorgen, het gevoel van een veilige baarmoeder kunnen ze je nooit meer terug geven. De herinnering aan dat gevoel blijft in je cellen opgeslagen, je lichaamsgeheugen of celgeheugen is daar op geprogrammeerd en zal het nooit vergeten. Echter dat gevoel, deze gewaarwording is wellicht niet meer terug te halen. Behalve misschien in diepe trance of tijdens floating (overigens aan te raden aan iedereen), maar helaas niet in het fysieke universum, alleen kun je jezelf er wel bewust van zijn dat je veiligheid mist. Je kunt ook dit niet van een ander krijgen of verwachten. Of zelfs een ander de schuld geven dat je niet kunt krijgen wat je wilt. Alleen als je jezelf ervan bewust wordt dat dit is waar naar je verlangd, zul je ontspanning kunnen vinden. Soms is alleen het uitspreken daarvan al voldoende. De beste manier die ik ken, is naar je lichaam te luisteren en je lichaam echt te vragen waar behoefte naar is.

Niemand kan je dat gevoel van veiligheid geven, zelfs niet in de buurt komen ervan. Echter, er is eigenlijk sinds je geboorte weinig veranderd aan je bewustzijn, die is nog precies het zelfde. Wat je zou kunnen helpen om dit te herinneren is door middel van een hele simpele oefening. Je brengt de aandacht bij jezelf, bij je ademhaling en je lichaam. Hierdoor maak je contact met jezelf op een liefdevolle manier. Je zoekt de stilte in jezelf zonder afgeleid te worden door geluiden om je heen en gedachten die door je heen flitsen. Dan ontstaat er een moment waar je bewustzijn zich herinnert dat het in wezen veilig is.

Dat baby’tje is nog steeds in jou, of jij bent dat baby’tje . Jij bent de enige die weet wat je nodig hebt en je kunt hem de baarmoeder geven die hij zoekt.

Relatie is.......

Er is zo veel te zeggen over relaties, en wat is de definitie van een relatie, welke aspecten komen er al allemaal aan bod? Wat en wie is er belangrijk in de relatie, wat neem je allemaal mee uit je verleden, wat heb je allemaal te leren van elkaar. Hoe ga je om met je mannelijke en vrouwelijke energie. Waar vind je een juiste balans. Hoe stel je prioriteiten, en hoe zit het met je commitment. Er zijn al vele boeken over geschreven en er zullen er nog vele volgen, want een relatie is een proces van samen bouwen aan een solide “gebouw” , ieder van de partners neemt haar en zijn eigen stukje mee. Sommige bouwstenen zijn al vanaf het begin verrot, en daardoor dreigt het hele gebouw ineen te stortten. In feite is het enige wat je hoeft te doen, die verrotte stukjes te vervangen door nieuwe, gezonde bouwstenen. Bouwstenen die zijn gebaseerd op je eigen ideeën en je eigen overtuigingen van dit moment, en niet wat jij eigenlijk al jaren meesleept zonder er bij stil te staan of dat werkelijk nog steeds waar is.
Vergeet niet dat elke dag een nieuwe dag is. Elke dag kun jij nieuwe keuzes maken, je lichaam, je geest en je emotionele lichaam zijn in staat om zichzelf elke dag te vernieuwen. Als je voorstelt dat het mogelijk is, kun je jezelf dan ook voorstellen dat je elke dag zou kunnen kiezen om een nog beter leven en een betere relatie te creëren?
Maar hoe doe je dat, wat moet je er allemaal voor geven, en wat krijg je er voor terug?
Wellicht is de eerste vraag die je jezelf moet stellen: Waarom kies ik voor een relatie? In onze moderne, individuele en onafhankelijke maatschappij is het nog maar de vraag of een relatie is, wat door de jaren heen gebruikelijk was. Er zijn genoeg mensen die niet voor een vaste relatie kiezen, en die kunnen best gelukkig door het leven heen gaan.
Is je relatie daar, om je basisbehoeftes te bevredigen? Stop er dan meteen mee! Want er is geen enkel individu behalve jijzelf die deze behoeftes kunt bevredigen.
Welke basisbehoeftes heb ik het hier over? Graag sta ik elke dag stil bij een basis behoefte.

Communiceren in je relatie.

Ben je helemaal open in je relatie, ik bedoel durf je alles te zeggen? Durf je de confrontatie aan te gaan? Durf je jezelf te blijven?
Want openheid is niet alleen enorm gezond voor je relatie, maar ook het middel om naar je zelf te kijken. Want als je het gevoel hebt dat je niet echt alles kan vertellen, dan is dat de uitnodiging om naar je eigen pijn te kijken. Of naar een deel in jou die je probeert te beschermen. Vroeger dacht ik dat het juist goed was, dat ik iets voor mijzelf zou houden. Want als ik alle luikjes open zou doen, en mijzelf bloot zou geven, kan er over mij heen gewalst worden. Wat ik in werkelijkheid probeerde te beschermen, is de pijn van belachelijk gemaakt worden door mijn moeder, in aanwezigheid van anderen. Althans in mijn ogen was het toen belachelijk. Wat het mij gekost heeft is een relatie waar ik niet mijzelf kon zijn en daarom continue de neiging had om te vluchten. Want als je niet gelukkig bent met jezelf, dan is er niemand die je gelukkig kan maken.
Het verraste mij enorm, dat in de eerste echte communicatie met Marieke, mijn levens partner, ik heb besloten mijzelf helemaal bloot te geven. Angst? JA! OPLUCHTING? JA! Ging het gelijk en altijd goed? NEE! De angst voor vernedering zit zo diep in mij geworteld en de patronen om weg te vluchten, zijn zo automatisch. Vluchten in je werk, in TV, in verliefdheid, in alcohol en drugs, vluchten in slaap, vluchten in je partner, zelfs vluchten in spiritualiteit, eigenlijk alles waar je geen pijn bij voelt en wat je schijnplezier geeft. Niet dat ik iets goed probeer te praten, het is wat er gebeurt. De oplossing is, zelfs als je niet bij je gevoel kan komen, om het te zien als een uitnodiging om ‘je geheim’ juist te gaan delen met je partner. Je zult merken dat wat je aan het beschermen bent, vanzelf naar boven komt. Je zult ook ervaren dat je relatie in ieder geval met jezelf gezonder wordt, en dat is de enige manier die ik ken om een gezonde relatie met je partner te creëren.


De Essentie van de relatie is: Je partner onvoorwaardelijk steunen, je partner op een hoger niveau brengen en dit onvoorwaardelijk blijven steunen. Dat is het enige wat je echte levensvreugde schenkt en waar je voldoening uit kunt halen. Niet wachten tot de ander struikelt om hem/haar op te kunnen vangen. Het is geen eenrichtingsverkeer, het gaat beide kanten op, waardoor je ook de nodige steun ondervindt op de momenten dat jezelf even zoekende bent.
Het sleutelwoord hier is “ houden van”. De zin die erbij hoort is: “Ik houd van je, onvoorwaardelijk met heel mijn hart”. De manier waarop je dit zou kunnen communiceren is: Elkander in de ogen kijken, je angst voor liefde en afwijzing onder de arm nemen, en het uitspreken. Vraag ook aan je partner of het overgekomen is. Zo niet, blijf het herhalen totdat de spanning zakt, en je elkaar in liefde gevonden hebt.

Het komt wel goed, hoor!!!

Hoe vaak wordt dat niet gezegd?
Natuurlijk komt het goed, daar twijfel ik ook niet aan.
Echter, wij leven NU, en niet over een tijd (waar het dan zogenaamd goed zou komen!) Ook het geluk is alleen NU. Je bent een gelukkig leven waard, en er is geen enkele reden waarom je zou moeten wachten dat het beter wordt. Weet dat de mensen in de concentratie kampen zich ook op die manier in leven hebben gehouden. Je weet ook wat er met het merendeel gebeurd is. Wellicht niet het beste voorbeeld van lijdend zitten wachten op een betere toekomst maar toch. Mijn grootmoeder heeft op het laatste moment het executie peleton ontvlucht, daarna dagenlang met blote voeten door de sneeuw gelopen. Zij is 80 jaar geworden. Niet dat zij een heldin is, alleen dat zij een sprong in het onbekende waagde. Moet het ook bij jou zover komen tot je in Aktie overgaat?
Er is altijd een mogelijkheid om een ander NU te creëren door uit je comfort zone te stappen en Aktie te ondernemen. Dit geld voor het emotionele en fysieke ongemak. Je kunt er altijd meer aan doen dan je nu al doet, en je hoeft jezelf niet afhankelijk te stellen van de beperkingen die door de omgeving worden bepaald. De vraag is hoeveel je bereid bent om te lijden. Het is echt tijd om voor jezelf te kiezen. En nogmaals, ik zie geen enkele reden waarom het nu niet goed is.
Behalve dat je jezelf een harde les probeert te leren. En wie straf je dan? Stel je voor dat je een ander bent, wat zou je dan doen? Welke advies zou je aan de ander geven, een advies uit je hart een advies waar je helemaal achter staat. Schrijf dat op en volg het ook op. Blijf dus zoeken en ondernemen, blijf in beweging waarin je jezelf centraal stelt, en vraag continue jezelf af, is het goed voor mij? Brengt het mij verder? Met andere woorden:LEEF! En wacht niet tot het executie peleton voor je paraat staat.

Ik vind het moeilijk om een weet vraag te stellen.

Herken je jezelf in deze, lees dan verder. Wij durven niet te vragen omdat wij onszelf dan vaak dom vinden, of bang zijn om dom gevonden te worden. Alleen zijn er geen domme mensen! Wij hebben allemaal onze natuurlijke wijsheid. Met domheid hebben we het over een bepaald aspect van mens zijn, namelijk de intelligentie. Dat is iets wat je mee krijgt door je genen, of door je opvoeding met de paplepel ingegoten krijgt. Of je hebt gekozen om jezelf intellectueel te ontwikkelen, wat voor reden je daar ook voor hebt. En blijkbaar heeft het je profijt opgeleverd. Het zou theoretisch zelfs mogelijk kunnen zijn om alles te weten. Onze hersencapaciteit is zeker voor gemiddeld 80% onbenut. Het is de waarheid dat wij niet weten wat deze 80% voor staat. Is dit emotionele intelligentie die steeds meer aandacht verdient? Of is het spirituele intelligentie, of een alomvattend begrip van het Zijn? Volledig Zijn met je omgeving, fysiek en emotioneel, volledig een zijn met je omgeving, altijd en overal. Alles voelen en tegelijkertijd jezelf mogen blijven.

Vergeet niet dat door te vragen help jezelf om verder te komen, je bespaart jezelf heel veel tijd door niet alles zelf te hoeven doen. Je maakt sociale contacten, je krijgt continue feedback die je zou kunnen helpen op je pad, je creativiteit wordt gestimuleerd, en je blijft leren. Ook geef je de mogelijkheid aan de ander, om te delen uit zijn wijsheid. Het liefste wat de ander wil, is te laten zien wat hij/zij weet, en ook of datgene wat hij/zij te vertellen heeft, overkomt. Naar mijn idee is de essentie van de vraag: wijsheid, opheldering en wederzijds begrip, dus voor iedereen die het moeilijk vind om een vraag te stellen, houd ermee op. Houd op om jezelf minder te voelen als alle anderen, want geloof mij, niemand weet alle antwoorden, en niemand weet de juiste en diepste vraag te stellen, want op elke vraag zouden nog meerdere en diepere vragen gesteld kunnen worden. En wat intelligentie betreft: er is nog veel meer wat wij in de toekomst te weten zullen komen.

Waar ga je de tijd vandaan halen?

Het grootste probleem van onze tijd is: GEEN TIJD!!!! Het is wel grappig, want er is niets veranderd wat de tijd betreft, wij hadden altijd 24 uur tot onze beschikking, en vroeger werkte men zelfs 12 uur of langer van deze 24 uur, fulltime. Ik kan mij nog de tijd herinneren dat mijn moeder, naast de fulltime baan die zij had, de rest van haar vrije tijd in de keuken en de wasruimte doorbracht. Natuurlijk was onze familie de dupe hiervan, niet dat ik mijn moeder iets kwalijk neem; zij deed haar best met de middelen die zij tot haar beschikking had, en was in ieder geval altijd thuis.
Dus wat hebben wij met de tijd gedaan? Gaan wij er slordig mee om? Niet efficiënt zou een betere definitie zijn. Zou het efficiënter kunnen? Natuurlijk, alleen daar moet men wat voor doen.
Er zijn 2 miljoen verschillende schema’s en ideeën die je zou kunnen gebruiken om efficiënter met de tijd om te gaan. Wat voor mij tot nu toe het beste werkte is: een strak schema, wat de dag ervoor gemaakt is. Daarnaast, altijd af maken wat ik aan het doen ben, en alleen de belangrijkste dingen doen die ik kan doen, dus eigenlijk de belangrijkste 20% van mijn ‘te doen lijstje’ eerst. De dingen die je doet, doe ze met overgave, of het voor je werk is of dat het ontspannende tijd met je kinderen is, het maakt niet uit.
Wat ook helpt is 2 keer per dag naar je e- mails te kijken in plaats van ieder uur, geen TV, en in nood gevallen sta 1 uur eerder op, en gebruik de helft ervan voor meditatie, want 20 minuten mediteren staat gelijk aan 2 uur slapen, dan heb nog steeds 1 uur slaap winst. Daarnaast, en dat is wellicht het allerbelangrijkste, je tijd is het kostbaarste wat je hebt, dus geniet van alles wat je doet, en geniet van de tijd die jij hebt gekregen om iets van jou op deze wereld neer te zetten.