De lasten die wij van een andere dragen.

Welke lasten bedoel ik hier mee: bijvoorbeeld de pijn van het Joodse volk of de pijn van je ouders die je als kind heb gezien en vooral gevoeld. Want als kind ben je een spons, je bent aan het leren en aan het opnemen. Zoveel als de intelligentie (IQ) als emotionele intelligentie (EQ) worden opgevoed. Daarnaast wil je als kind dat iedereen om je heen gelukkig en blij is, waardoor je als het waren opent voor de energieën in je omgeving. Mocht er in je omgeving veel pijn en negativiteit plaats vinden, zou mogelijk zijn, dat je dat als een spons in je opzuigt, zo wel bewust als onbewust.



Wat raar hoe de geschiedenis zich herhaal ik draag de pijn van mijn ouders, die zij van hun ouders dragen, mijn dochter draagt mijn pijn en zo voort. En hoe gevoelig kunnen we zijn als wij de pijn die wij bij de ander herkennen, gauw associëren wij het met onze eigen pijn. Alleen is dat is niet perse de waarheid.



Ik heb de pijn mijn ouders gedragen van hun oorlogstrauma, mijn broer heeft de pijn gedragen van mij ouders die ik heb veroorzaakt. Mij ouders dragen waarschijnlijk de pijn met zich mee, van alle verlies die hun gezinnen en de mensen om uit hun naaste omgeving bij zich dragen. Erger nog zij lijken de pijn te dragen van de heel Joodse volk.



Het lijkt wel op een olie vlek die alleen maar groter wordt, of een besmettelijke ziekte die moeilijk te genezen is. Wat is er voor nodig om er van af te komen? Naar mijn idee de enige medicijn is: bewust te worden, wat van mij en wat van de ander is. Als ik de pijn van de traumatische ervaringen van mijn ouders bij hun kan laten, wil het niet zeggen dat ik mij er van distantieer en afsluit. Nee, ik kan het liefdevol terug geven. Ik kan wel compassie hebben met hun trauma en hun verleden, alleen het hoeft mij niet te beïnvloeden. Ik kan wel begrip tonen, maat het hoeft niet het hoofd thema van mijn leven te zijn. Net als mijn kinderen die lasten van mij niet hoeven te dragen. Als wij dat allemaal teruggeven en terug nemen wat de ander voor ons draagt, zorgen wij ervoor dat de olievlek stopt, en kunnen wij veel bewuster en sterker voor de dag komen.

Vrijheid van meningsuiting.

Raar is het toch om te lezen in de kranten van gisteren, dat alles wat je ooit op internet hebt geschreven tegen je gebruikt kan worden. In ieder geval in sollicitaties.

Het lijkt wel dat wij in China leven, of in het oude Sovjet Unie, “The Big Brother is watching you!”
Waar blijven wij dan met onze vrijheid van meningsuiting, met onze vrijheid in creativiteit?

Worden wij veroordeeld op onze gedachten, worden wij in hokjes gedrukt, en onderverdeelt in deugd wel/deugd niet? Of worden wij (mensen) gezien als iemand die vrij is in zijn/haar denkwijzen?
Bij mij triggert het natuurlijk altijd de oude pijn, de pijn van antisemitisme die ik mee heb gemaakt in Litouwen, toen ik voor Jood werd uitgescholden, door andere jongens. Moest ik dan zorgen dat hun de mond werd gesnoerd door er op te slaan, of moest ik er gewoon dwars doorheen kijken en compassie en tolerantie tonen, want zij wisten ook niet beter. Dat het alleen maar een gedachte was die niet klopte, en dat ik moest geloven dat zij ooit beter zouden weten.

Later toen ik door mijn voormalige vriendin voor “Vuile Jood” werd uitgescholden, kwam ik in een wat moeilijke situatie terecht. Kan ik van iemand houden die er zulke gedachten op na houdt? Kon ik haar vergeven, omdat zij dit uit haar eigen pijn deed?

Wij leven in een wereld die continue aan het veranderen is. Onze ideeën, gedachten en meningen mogen veranderen.

Echter onze gedachten zijn niet wat wij zijn. Gedachten zijn universeel, ze behoren iedereen toe! En dat is de boodschap die ik de wereld wil brengen. Beoordeel mij niet op mijn gedachten en ideeën, beoordeel mij op wie ik ben!! Probeer mijn gedachten niet te onderdrukken, want door ze te uiten kan ik er achter komen wat een gezonde gedachte is. Daar kan ik van leren en heb ik de kans om mijn gedachten en denkwijzen bij te stellen.

Af en toe schelden, dat hoort erbij

Dat beslist de rechter (de kranten op 27 mei), maar hoe denken wij er eigenlijk over? Met ‘wij’ bedoel ik wij als volwassenen en niet uit de belevenis van een kind. Voor kinderen zijn woorden nog steeds een uitdrukking van macht. Ook al zeggen ze dan braaf “wat je zegt ben je zelf” , ze geloven het niet.

Omdat wij onze kinderen leren dat wij (lees volwassenen) het beter weten en alles wat wij zeggen waar is. En kinderen identificeren zich zelf met deze waarheid, dus als wij zeggen ‘je bent stout’ of ‘dat is nou stom van je’, denkt het kind IK BEN stout en stom. En elke keer als het wordt herhaald, wordt het bevestigd, opgeslagen en voor waarheid aangenomen. Wij zouden onze kinderen beter kunnen helpen om te begrijpen dat al deze uitspraken zijn gebaseerd op het gedrag dat ze vertonen, en hen helpen de waarde van Uniekheid eigen te maken.

Omdat wij als volwassenen het kind bewustzijn bij ons dragen, voel je jezelf elke keer als er negatief naar jou gesproken wordt, persoonlijk aangevallen.
Woorden hebben inderdaad wel kracht, echter is het alleen de kracht die wij er aan geven. Als wij vanuit onze wijsheid naar mensen kijken die ons uitschelden, zouden wij ze eerder zielig vinden. Wat zegt dit nu precies over de ander?

Ik ben voor vuile JOOD uitgescholden. Doet dit pijn? Ja, natuurlijk doet het pijn. Het is mijn pijn die ik meedraag vanuit mijn jeugd. Ik kan hiermee 2 dingen doen: De pijn omarmen en helemaal doorvoelen, aandacht aan de jongere ik besteden en dankbaar zijn voor het feit dat deze pijn aandacht krijgt. Ik kan het ook bij de ander laten en beslissen niet met deze mensen om te gaan. Voor ambtenaren zou het zelfde kunnen gelden: leer jezelf kennen en weet dat de ander eigenlijk om hulp vraagt. Naar mijn idee schuilt in elke misdaad een hele grote schreeuw om aandacht.

Paasfeest

Waarom zou je schrijven over een Paasfeest op de plek waar het vooral over persoonlijke groei, relaties en wijsheid gaat? Het unieke van het paasfeest is dat het op verschillende continenten in verschillende culturen gevierd wordt. Dus het is bijna een universeel feest die door de mensheid omarmd wordt en ons allen met elkaar verbindt.
Voor mij persoonlijk betekent het paasfeest (PESACH) de enige connectie die ik nog heb met het Jodendom, en nog meer met het familie gevoel. Voor mij als kind, opgevoed in Litouwen was dit het enige moment in het jaar dat ik bewust werd van het feit dat wij anders zijn. Ook van het feit dat ik een hele fijne, warme familie heb, die ik eigenlijk nog steeds wel mis op deze dag. Het is ook wel een gebeurtenis waar, behalve dat er een mooie traditie in stand wordt gehouden, het verwelkomen van de lente gevierd wordt. En waar ook benadrukt wordt dat wij als joden bijzonder zijn. Ik zou willen dat ik het toen vertaald zou hebben dat ik als mens bijzonder en uniek ben. Dat ik dankbaar mag zijn voor een prachtige aarde waarop ik mag leven, en voor onze natuur, voor de cyclus van de seizoenen, en voor het leven zelf.