Findhorn dag 2.

Vandaag is het hier maandag, the community life begint weer op volle toeren te draaien. Buiten het hotel wordt geverfd, en in de tuinen is men druk bezig met wat ze ook doen. Registratie en de winkel zijn geopend, en ik merk dat meer mensen over de vloer komen. Wij mochten deze ochtend spelenderwijs beginnen met groepspelen. Spelen die niet bedoeld zijn om te winnen of te verliezen, maar meer voor een groepsdynamiek en het verkennen van eigen grenzen. Zoals, bijvoorbeeld tikkertje, waarbij je vrij was als je iemand had gevonden om te omhelzen. Een van de reacties was dat iemand zei dat hij nu meer lichaamscontact had dan de laatste 10 jaar. “Wat natuurlijk aan het denken zet, zonder daar een oordeel te hebben”.
Omdat het weer prachtig was, hebben wij de middag pauze benut om lekker in de bossen te wandelen. Bossen die echt fantastisch zijn, met enorme grote bomen, heuvelachtig, heide, mos en paddenstoelen. Bossen zoals ze echt moeten zijn. Helaas moesten wij terug om ons te melden bij onze werk afdeling. Daar kregen wij een hele fijne ontvangst, door een vrouw uit Denemarken die hier woont en het al 10 jaar doet. Wat leuk is, is dat er veel aandacht besteed wordt aan de mens als geheel, en het energetische principe van elk werk. Wat ik zelf heel fijn vind, is dat er hier altijd een minuut in acht wordt genomen om op de plek aan te komen met een hele korte meditatie, terwijl wij elkaars handen vast houden ( hier doen ze het met de duimen naar rechts, zodat de ene palm naar boven is, en de andere naar beneden “ ik ontvang, en ik geef het door’). Ook de uitleg over de schoonmaak en transformatie vond ik fijn. Merk wel dat mensen het werk wat ze doen, uit hun hart doen en er echt achter staan wat ze zeggen en uitdragen. Het wordt van te voren verteld wat er gedaan moet worden, en dan wordt er tijd genomen om je de mogelijkheid te geven om in te voelen welke van de karweien je zou willen doen, en welke beslist niet. Zodat je uiteindelijk toch iets doet wat je het minst onprettig vindt, zoals in ons geval omdat wij niet voor deze afdeling gekozen hebben. Toch dragen wij verantwoordelijkheid voor ons zelf om de afspraak na te komen en het werk te doen. Uiteindelijk hebben we een prachtige vlinder opgespeld gekregen en konden wij aan het werk. Ik mocht de magazijnen bijvullen, wat ik wel leuk vond. Marieke moest 6 badkamers schoonmaken, wat zij beslist niet leuk vond. Alles bij elkaar hebben we 2.30 uur gewerkt. Het werk wordt afgesloten met elkaar, en de mogelijkheid om te delen hoe het voor je was. Dit is fijn, omdat gelijk verteld kan worden hoe je je voelt en alles wat je naar buiten wilt brengen naar buiten gebracht wordt. Het wordt voor kennisgeving aangenomen, want je mag je gewoon voelen zoals je voelt, en dat is goed. Voordat wij naar het diner gingen, hebben we besloten naar het stadje Forres af te dalen, om chocolade te kopen. En fijne wandeling langs oude en statige huizen, met prachtige tuinen. Op de terugweg door het bos waar wij een beetje verdwaald raakten, en dit prachtige uitzicht te zien kregen. Echt fantastisch, soms is het blijkbaar goed om te verdwalen want je weet niet waar je terecht komt.
10 minuten later waren wij toch in het hotel aangekomen, juist op tijd voor het diner. Het eten hier is uitstekend, Ik vind het grappig om te zien hoeveel mensen op hun bord kunnen scheppen. Ik zat toevallig naast een vrouw die zich schaamde voor haar volle bord. Het argument dat de restjes naar de varkens gaan (wat ze hier met de restjes doen), hielp ook niet veel. Want de stem van haar grootmoeder, die er al lang niet meer was en haar er op attendeerde dat zij haar bord moest leeg eten, bleek sterker te zijn. Zij kon daar om lachen en toch bleef zij zichzelf met tegenzin volproppen. Totdat ik had aangeboden om haar bord voor haar op te ruimen, zodat het leek dat de restjes eten van meerdere borden kwamen. Zij was me hier heel dankbaar voor.
De avond hebben we afgesloten door met elkaar naar buiten te gaan. Buiten kregen we de ruimte om individueel contact te maken met de natuur en de elementen van de natuur. Deze tijd heb ik doorgebracht in meditatie bij een appelboom. Mijn hoop om elfjes van Findhorn te ontmoeten is nog steeds niet in vervulling gegaan, maar ik heb nog een paar dagen, dus die bestelling blijft.

Findhorn dag 1

Vandaag is de eerste echte Findhorn experience week dag. Om het verhaal duidelijk te kunnen volgen het volgende: er zijn 2 locaties waar de cursussen gegeven worden, en mensen worden daar ook gehuisvest. Wij werden geplaatst in een oud hotel die al vanaf 1976 tot de Findhorn foundation behoord, en dit hotel ligt buiten de oorspronkelijke Findhorn foundation, in een stadje dat Forres heet, een paar kilometer van de oorspronkelijke plaats.
Wij beginnen de dag met een Sacred Dance, waar ik een aparte Blog over heb geschreven. Voor mij voelt het heerlijk om mij over te geven aan de beweging van mijn lichaam. De emoties die dan naar boven komen zijn welkom, hoewel ik mij hier wel over verbaas.
Na de Sacred Dance hebben wij contact gemaakt met onze Engelen en de kwaliteiten van deze engelen door kaartjes uit een transformatiespel te trekken. Deze kwaliteit kunnen we tijdens de werkzaamheden die wij deze week moeten verrichten hier in deze gemeenschap gebruiken. Ik trok de kwaliteit van tederheid, die ik een beetje raar vond in eerste instantie, totdat het tot mij doordrong dat deze kwaliteit nodig is ten opzichte van mijzelf. Wij hebben ook een kwaliteit voor onze groep getrokken, deze is RESPECT. Dit is een fijne kwaliteit om in een groep van 12 mensen te hebben. Dit is een kwaliteit die essentieel is in alles wat wij doen en hoe wij met elkaar omgaan. En het is fijn om er aan herinnert te worden. Daarna zijn wij naar het dorp Findhorn gegaan, wat aan de zee ligt met een prachtige met stenen bezaaide kust. Een paar van deze prachtige stenen hebben een andere bestemming dan de schotse kust gevonden. Vervolgens gingen we naar de oorspronkelijke plek waar de Findhorn foundation gesticht is. Het begon met 6 mensen in een camper die er nog steeds staat. Rondom deze camper is nu een grote nederzetting ontstaan, die zichzelf in onderhoud voorziet. Wij kregen een rondleiding door het park door iemand die er bijna vanaf het begin was, met veel verhalen er om heen. Het voelde fantastisch om daar te zijn en de verhalen te horen. Uiteindelijk lijkt deze gemeenschap niet anders dan de kibboets in Israel, waar mensen met elkaar werken om een gezonde maatschappij te creëren gebaseerd op het zelf support. Wellicht is de kibboets minder spiritueel in zijn basis, de mensen lijken hetzelfde. Begrijp het niet verkeerd, ik heb wel heel veel respect voor deze mensen en wat ze gecreëerd hebben, alleen omdat zij een visie hadden en zichzelf geroepen voelden om dit te doen. Vervolgens werden wij ingeroosterd in afdelingen waar wij de volgende 4 dagen 4 uur per dag zullen helpen. Er wordt hulp geboden in de keuken, in een gemeenschappelijke eetruimte, in de tuinen, in de homecare (sanitair schoonmaken) van het hotel, in de keuken in de campus zelf en de onderhoud van de campus. Ook kon je prioriteiten opgeven, er waren 2 plekken per afdeling beschikbaar. Uiteindelijk werd naar tevredenheid van iedereen ingedeeld. Marieke en ik hebben niet onze eerste keuze gekregen, namelijk het werken in de tuin. Toch zijn wij tevreden met het schoonmaken van sanitair omdat wij het samen kunnen doen. Vanavond een groep sessie over spirituele beoefening in je dagelijks leven met een gast spreker die nauwelijks de kans kreeg om over te brengen wat zij wilde over brengen, omdat er meerdere mensen niet bereid waren om te luisteren. Zo mag iedereen zijn lessen leren: ik over oordelen en de spreker over haar grenzen stellen. Voor nu welterusten.

Effect van basisbehoeftes op je relatie.

Zolang je niet herkent dat basisbehoeftes een rol kunnen spelen in je leven en zolang je het bij je partner probeert te vinden, zal het moeilijk zijn om een natuurlijke flow van liefde toe te laten. Want uiteindelijk draait het allemaal om hoe blijf ik bij mijzelf, en op welke gebieden completeert mijn partner mij. Niet wat hij/zij niet goed doet, maar wat doet hij/zij beter dan ik kan, waardoor wij als eenheid als een huis staan, steviger overkomen en eerder ons doel bereiken. Niet dat het dan stopt, want dan kun je weer een volgend doel in je leven neerzetten en nog gelukkiger vrijer en opener worden.

Denk aan het Yin/Yang teken die volledig in elkaar overloopt. De mannelijke en vrouwelijke energie die in elkaar overloopt en elkaar versterkt. Dit is een teken van kracht, en dat is voor mij ook de relatie, want waarom zou je anders een relatie aan gaan? Een relatie ga je aan, om nog meer uit de mogelijkheden die je al hebt te halen, en die je aangeboden worden door het leven. Een relatie is een plek waar je het meest kan groeien, omdat juist door het gedrag van je partner, je dingen aangereikt krijgt die je anders makkelijk aan je voorbij laat gaan. Het Yin/Yang teken is compleet aan de buiten- en ook aan de binnen kant. Voor mij zit de relatie ook op deze wijze in elkaar. Een relatie is alleen mogelijk als alle delen veilig zijn en alle basis behoeftes voldoende aandacht krijgen. Aandacht krijgen van jezelf en niet van je partner, je ouders, je kinderen, buren of collega’s.

Zorg als basis behoefte.

Wat een schok moet het voor een kind zijn, als hij/zij zich ineens realiseert dat er niemand voor hem is. Dit moment is er altijd, ook al heb je de beste ouders/verzorgers van de wereld, ook al zijn ze continue 24 uur om je heen, is er altijd een moment in je prille leven dat je jouw handjes uitsteekt en niemand daar is om je hand te pakken. Een moment dat je jouw mond open doet en er komt geen tepel of speen naar jou toe. Wat moet er dan in een dergelijk kopje afspelen vraag ik mij af? Welke besluiten neem je dan. Welke deuren gaan dan dicht?
Een groter contrast kan ik mij niet voorstellen, de warmte van de baarmoeder waar je in alle behoeftes wordt voorzien, en dan de echte wereld van realiteit, waar zorg voor jou gewoon niet op elke moment mogelijk is. Ook al begrijp jij later dat de buiten wereld niet precies wist wat je nodig had, toch zul je een klein of groot trauma bij je dragen.
Een baby is het enig levend wezen wat niet zou kunnen overleven op een onbewoond eiland, dat is een feit. Dus zorg tijdens je kind zijn, heb je gewoon nodig om te overleven. Daarom is dat een basis behoefte.
Ik denk dat wij allemaal een soort traumatische ervaring met ons mee dragen, wat met het ontbreken van basis zorg te maken heeft gehad. Het is goed om jezelf te realiseren en erbij stil te staan, dat het niet meer terug te draaien is. Dat je wellicht met andere ogen naar de gebeurtenissen van het verleden zou kunnen kijken. Compassie te hebben met het kind in jou, en alles wat hij nodig zou kunnen hebben. Geef je ook de toestemming om hier in te ontspannen, uiteindelijk kom je dan bij overgave. Want zonder overgave kun je niet eens zorg ontvangen als het naar je toe komt. Als er nooit iemand voor je zou zorgen, dan zou je geneigd kunnen zijn om los te laten en over te geven aan de stroom van het leven. Besef dat jij en alleen jij, weet wat je nodig hebt, en jij kunt voor jezelf zorgen of de ander vertellen of laten zien wat en hoe jij het nodig hebt.

Basisbehoefte aan Bevestiging

Loop je nog steeds bevestiging te zoeken bij de ander: je partner, je werkgever, je ouders, je kinderen, kennissen? Het is tijd om ermee op te houden!
Weet je dat jij een uniek individu bent, die recht heeft om op deze aarde ronde te lopen. Dat je jouw eigen plek mag innemen, daarvoor heb je geen bevestiging nodig. Vergelijk jezelf met een bloem:

"Wat gebeurt er wanneer er diep in het bos een bloem bloeit, met niemand om haar te waarderen, niemand om haar geur te kennen, niemand om een opmerking te maken en 'prachtig' te zeggen, niemand om haar schoonheid te ondervinden, niemand om het te delen - wat gebeurt er dan met de bloem?
Sterft ze? Lijdt ze? Wordt ze paniekerig? Pleegt ze zelfmoord?
Ze blijft bloeien, ze blijft simpelweg bloeien. Het maakt geen enkel verschil of er al dan niet iemand voorbij komt; dat is onbelangrijk. Ze blijft haar geur in de wind verspreiden. Ze blijft haar geur aan Het Bestaan schenken, aan Het Geheel." Osho

Heeft de bloem bevestiging nodig? De bloem kan overal groeien en ook overal bloeien. Je bent niet veel anders dan de bloem, dus neem je plek, bloei en groei, geniet van de zonneschijn en van je bloesem.
Kijk in de spiegel en zeg tegen jezelf: ‘Ik mag er zijn!’
Glimlach naar je zelf, zie de liefde in je ogen, zeg een vriendelijk woord tegen jezelf. Bevestig je eigen zijn met een blik van vertrouwen, veiligheid en zekerheid dat jij er bent en dat je goed bent zoals je bent, en niemand die daar iets anders over te vertellen heeft.
Je hebt geen bevestiging nodig voor iets wat er al is, altijd is geweest en altijd zal zijn!
EN DAT BEN JIJ!

Basisbehoefte aan zekerheid

Er zijn in principe 3 belangrijke dingen in het leven. 1: gezondheid 2: relaties 3: geld. De kern van deze drie, is een gevoel of basisbehoefte van ZEKERHEID. Wij zijn op zoek naar zekerheid. Wij zijn er continue mee bezig om een van de drie te bevredigen of zelfs alle drie tegelijk. Want als de ene bewerkstelligt is dan komt de andere aan de beurt. Dit is een zoektocht waar nooit een eind aan komt. Tijdens deze zoektocht richten wij ons veelal op de buitenkant, op ons uiterlijk en op het materiële: het perfecte lichaam, de perfecte partner, de perfecte baan! Wees nou heel eerlijk naar jezelf, waar haal je de meeste zekerheid uit? Zou dit niet de materiële wereld zijn? Dit is zelfs waar voor spirituele mensen, want de wereld waarin wij leven is nu eenmaal een fysieke wereld. Onze opvoeding is gebaseerd op de fysieke wereld, dus de zekerheid die wij zoeken zit hem ook in de fysieke wereld. Niet dat het onmogelijk is om daar los van te komen, het is wel zo dat je een deel van deze fysieke wereld bent. Echt een onderdeel daarvan, en daarom kun je beter realistisch blijven en jezelf vergeven dat je de zekerheid in het materiële zoekt. Op het moment dat je jezelf daar bewust van bent, zou je jezelf een vraag kunnen stellen: ‘Is dit werkelijk waar het omdraait? Of ben ik bereid om het los te laten en mij nu te richten op echte zekerheid. Echte zekerheid die mijn intuïtie en mijn hart mij ingeeft. Zekerheid dat ik een vrij wezen ben. Want de essentie van de fysieke wereld is de vergankelijkheid hiervan. Wat betekent dat alles wat je dacht zeker te kunnen stellen, vergankelijk blijft. Denk aan de beurs kracht, denk aan het verlies van je partner, denk aan een vervelende ziekte.

Dat betekent dat alles wat je als zeker beschouwd een schijn zekerheid is!
De behoefte aan zekerheid, is vooral in je gedachten. Want je gedachten zullen altijd in staat zijn om iets te verzinnen, waardoor je aan de zekerheid die er op dit moment is, zou kunnen gaan twijfelen. Zou je naar je hart gaan luisteren, dan zou je het ook als iets positiefs kunnen zien. Zie of ervaar het als een oproep om in AKTIE te komen. Als een oproep om iets aan je situatie te veranderen. Ga erover praten, ga erover lezen, neem de tijd voor jezelf. Wat je ook doet, doe het uit je hart! Dit is de TIJD om in beweging te komen. Jaag dat gevoel van zekerheid niet na, maar maak er gebruik van. Geef je de kans om uit je comfortzone te stappen. Want elke keer als je met beweging en Aktie bezig bent dan zet je de stappen richting je vrijheid en richting de echte zekerheid.

'Zekerheden die men bang is te verliezen, zijn geen zekerheden.'

Veiligheid als basisbehoefte

Dit is onze grootste basis behoefte, die wij allemaal uit de baarmoeder met ons mee dragen. Een veiligere plek kan ik mij niet voorstellen. Zacht en warm, gedempte geluiden en altijd een goede temperatuur, geen zorgen en verantwoordelijkheden. Bewust of onbewust weet je dat er voor je wordt gezorgd, en dat je in alle basis behoeftes wordt voorzien. Fysiek contact die geen weerga kent.
Direct bij onze geboorte wordt er inbreuk op deze fysieke gewaarwording gemaakt, je komt in contact met lucht, licht en geluid. Zelfs als je in een waterbad geboren wordt, zul je uiteindelijk kennis maken met onze lawaaierige wereld, waar in je ook je eigen stem mag laten horen. En hoe goed je ouders ook voor je zorgen, het gevoel van een veilige baarmoeder kunnen ze je nooit meer terug geven. De herinnering aan dat gevoel blijft in je cellen opgeslagen, je lichaamsgeheugen of celgeheugen is daar op geprogrammeerd en zal het nooit vergeten. Echter dat gevoel, deze gewaarwording is wellicht niet meer terug te halen. Behalve misschien in diepe trance of tijdens floating (overigens aan te raden aan iedereen), maar helaas niet in het fysieke universum, alleen kun je jezelf er wel bewust van zijn dat je veiligheid mist. Je kunt ook dit niet van een ander krijgen of verwachten. Of zelfs een ander de schuld geven dat je niet kunt krijgen wat je wilt. Alleen als je jezelf ervan bewust wordt dat dit is waar naar je verlangd, zul je ontspanning kunnen vinden. Soms is alleen het uitspreken daarvan al voldoende. De beste manier die ik ken, is naar je lichaam te luisteren en je lichaam echt te vragen waar behoefte naar is.

Niemand kan je dat gevoel van veiligheid geven, zelfs niet in de buurt komen ervan. Echter, er is eigenlijk sinds je geboorte weinig veranderd aan je bewustzijn, die is nog precies het zelfde. Wat je zou kunnen helpen om dit te herinneren is door middel van een hele simpele oefening. Je brengt de aandacht bij jezelf, bij je ademhaling en je lichaam. Hierdoor maak je contact met jezelf op een liefdevolle manier. Je zoekt de stilte in jezelf zonder afgeleid te worden door geluiden om je heen en gedachten die door je heen flitsen. Dan ontstaat er een moment waar je bewustzijn zich herinnert dat het in wezen veilig is.

Dat baby’tje is nog steeds in jou, of jij bent dat baby’tje . Jij bent de enige die weet wat je nodig hebt en je kunt hem de baarmoeder geven die hij zoekt.

Relatie is.......

Er is zo veel te zeggen over relaties, en wat is de definitie van een relatie, welke aspecten komen er al allemaal aan bod? Wat en wie is er belangrijk in de relatie, wat neem je allemaal mee uit je verleden, wat heb je allemaal te leren van elkaar. Hoe ga je om met je mannelijke en vrouwelijke energie. Waar vind je een juiste balans. Hoe stel je prioriteiten, en hoe zit het met je commitment. Er zijn al vele boeken over geschreven en er zullen er nog vele volgen, want een relatie is een proces van samen bouwen aan een solide “gebouw” , ieder van de partners neemt haar en zijn eigen stukje mee. Sommige bouwstenen zijn al vanaf het begin verrot, en daardoor dreigt het hele gebouw ineen te stortten. In feite is het enige wat je hoeft te doen, die verrotte stukjes te vervangen door nieuwe, gezonde bouwstenen. Bouwstenen die zijn gebaseerd op je eigen ideeën en je eigen overtuigingen van dit moment, en niet wat jij eigenlijk al jaren meesleept zonder er bij stil te staan of dat werkelijk nog steeds waar is.
Vergeet niet dat elke dag een nieuwe dag is. Elke dag kun jij nieuwe keuzes maken, je lichaam, je geest en je emotionele lichaam zijn in staat om zichzelf elke dag te vernieuwen. Als je voorstelt dat het mogelijk is, kun je jezelf dan ook voorstellen dat je elke dag zou kunnen kiezen om een nog beter leven en een betere relatie te creëren?
Maar hoe doe je dat, wat moet je er allemaal voor geven, en wat krijg je er voor terug?
Wellicht is de eerste vraag die je jezelf moet stellen: Waarom kies ik voor een relatie? In onze moderne, individuele en onafhankelijke maatschappij is het nog maar de vraag of een relatie is, wat door de jaren heen gebruikelijk was. Er zijn genoeg mensen die niet voor een vaste relatie kiezen, en die kunnen best gelukkig door het leven heen gaan.
Is je relatie daar, om je basisbehoeftes te bevredigen? Stop er dan meteen mee! Want er is geen enkel individu behalve jijzelf die deze behoeftes kunt bevredigen.
Welke basisbehoeftes heb ik het hier over? Graag sta ik elke dag stil bij een basis behoefte.

Vrijspraak Jomanda,

Daar ben ik blij om, niet omdat ik zelf in de zogenaamde alternatieve hoek zit, maar vooral omdat het hier over iets heel elementairs gaat. Iets wat wij al jaren over het hoofd zien, namelijk eigen verantwoordelijkheid! Het is en het blijft een persoonlijke verantwoordelijkheid van ieder individu, wat hij wel of niet met informatie die hij krijgt doet. Het is niet wat de artsen zeggen, (de artsen geven je de informatie) het is hoe jij er mee omgaat.

Onze maatschappij is een paar jaar geleden begonnen met het recht op informatie, want vroeger wist je niet eens wat je mankeerde. Nu is de tijd gekomen dat wij ons genezings proces meer in eigen hand nemen. Wij zijn zo afgedwaald van onze eigen verantwoordelijkheid, er is zo een grote behoefte aan “wijze raad” , het liefst willen wij allemaal horen: ‘Zeg mij wat ik moet doen en hoe lang heb ik nog te leven?’ Wij zouden ook kunnen kiezen voor een andere aanpak, namelijk wat is er nog meer wat ik kan doen, met nadruk op het ik! Of je nou een dodelijke ziekte hebt, overigens wil het alleen maar zeggen dat jouw klokje op dat moment sneller tikt dat de andere klokjes, of dat je in een donkere periode van je leven bent beland. Neem je eigen beslissing, kies wat op dat moment voor jou en je lichaam het beste is, en vraag van de mensen om je heen je keuze te respecteren. Want zeker als deze mensen echt van jou houden, zullen zij ook achter je beslissingen blijven staan.

Het is niet zo dat de een beter is dan de ander, het is wel zo dat jij de keuze hebt. Niemand weet wat de toekomst brengt, mensen kunnen alleen maar uit hun eigen expertise en ervaringen de dingen met jou delen. Overigens Sylvia Millecam was ook niet gek om niet te zien dat zij een groot gezwel in haar borst had. Het was echter haar keuze om niet regulier behandeld te worden. Het is ook niet zo dat iemand behalve jij zelf je kan genezen, niet alleen de medicatie of de kruiden. Het is alleen wanneer je een bepaalde knop in jezelf weet in te drukken, die de totale genezing mogelijk maakt. Wij blijven een levend wezen, en de definitie van levend is dat het eindig is. De vraag blijft wanneer en hoe. En ik hoop dat wanneer mijn tijd zover is, dat ik zelf de omstandigheden mag bepalen waarin het gebeurt, en daarbij geholpen word door die gene waar ik op dat moment voor kies.

Bezoek aan Dalai Lama

Bezoek aan Dalai Lama
Het begon met teleurstelling; wij zullen hem niet Live zien. De enige kaartjes die nog vrij waren, waren voor het auditorium. Hier kreeg je Dalai Lama te zien op een groot scherm in een zaal, naast de zaal waar 10.000 mensen bij elkaar waren. Maar goed dat ik dit niet van te voren wist, want dan zou ik de hele reis naar Amsterdam uit Vlissingen niet hebben ondernomen. Omdat wij in een goede stemming waren, het was immers mijn verjaardag, gingen we gewoon op de eerste rij zitten. En daar werd nog een keer bevestigd dat wij hem echt niet life te zien zouden krijgen, maar dat toch zelfs op 500 meter afstand, zijn energie voelbaar zou zijn. Ik besloot mij aan het moment over te geven, te genieten van samen zijn met Marieke en de rest van de dag.
Door het sublieme beeld en dicht bij het scherm zittend, kreeg ik de ervaring om ‘zijne heiligheid’ helemaal van dichtbij mee te maken. Hij straalde eenvoud, nederigheid speelsheid en nieuwsgierigheid van een kind uit. Hij werd verwelkomd door Erica Terpstra, die zich zichtbaar heeft laten raken door de omvang van zijn aanwezigheid.
De rust die hij uitstraalde in de eerste 10 minuten van zijn onderricht, heeft er voor gezorgd dat wij onze kostbare slaapminuten konden inhalen. Daarna konden wij de rest van zijn rede geboeid volgen . Door de eenvoud, het mededogen en het besef dat wij allemaal eender zijn en uiteindelijk hetzelfde nastreven, namelijk innerlijke rust en geluk, iedereen echter op zijn eigen manier.
Daar kan ik alleen maar respect voor blijven tonen. Ook voor iedereen die bij ons over de vloer komt, ieder keer weer petje af!!!
Na zijn toespraak kwamen de vragen die hij met veel anekdotes en ook met veel respect voor zijn medemens heeft beantwoordt.
En als cadeautje wat je ook op je verjaardag krijgt, werd aangekondigd dat na de lezing de Dalai Lama nog even naar het Auditorium zou komen, om alle mensen die daar waren te begroeten. WAUW!!!
Wij zaten op de eerste rij, dat betekende nog geen 2 meter afstand van “zijne heiligheid”. Ik ben geen mens om iemand te aanbidden, en zeker geen mens om voor iemand te buigen, ook al is zijn naam Dalai Lama. Echter, dit is een man waar je echt blij van wordt als je in zijn buurt bent. Waarbij je blij en ontspannen helemaal jezelf kan zijn, door de eenvoud die hij uitstraalt. Voor mij is hij een voorbeeld van authenticiteit en een egoloze persoonlijkheid. Fantastisch! Dit moment is opgeslagen in mijn cellen, zoals Dalai Lama onderwijst, de energie van een liefdevolle leraar wordt opgeslagen in je cellen, waardoor zijn onderricht wordt overgedragen niet alleen naar je denken, maar ook naar je zijn.

Af en toe schelden, dat hoort erbij

Dat beslist de rechter (de kranten op 27 mei), maar hoe denken wij er eigenlijk over? Met ‘wij’ bedoel ik wij als volwassenen en niet uit de belevenis van een kind. Voor kinderen zijn woorden nog steeds een uitdrukking van macht. Ook al zeggen ze dan braaf “wat je zegt ben je zelf” , ze geloven het niet.

Omdat wij onze kinderen leren dat wij (lees volwassenen) het beter weten en alles wat wij zeggen waar is. En kinderen identificeren zich zelf met deze waarheid, dus als wij zeggen ‘je bent stout’ of ‘dat is nou stom van je’, denkt het kind IK BEN stout en stom. En elke keer als het wordt herhaald, wordt het bevestigd, opgeslagen en voor waarheid aangenomen. Wij zouden onze kinderen beter kunnen helpen om te begrijpen dat al deze uitspraken zijn gebaseerd op het gedrag dat ze vertonen, en hen helpen de waarde van Uniekheid eigen te maken.

Omdat wij als volwassenen het kind bewustzijn bij ons dragen, voel je jezelf elke keer als er negatief naar jou gesproken wordt, persoonlijk aangevallen.
Woorden hebben inderdaad wel kracht, echter is het alleen de kracht die wij er aan geven. Als wij vanuit onze wijsheid naar mensen kijken die ons uitschelden, zouden wij ze eerder zielig vinden. Wat zegt dit nu precies over de ander?

Ik ben voor vuile JOOD uitgescholden. Doet dit pijn? Ja, natuurlijk doet het pijn. Het is mijn pijn die ik meedraag vanuit mijn jeugd. Ik kan hiermee 2 dingen doen: De pijn omarmen en helemaal doorvoelen, aandacht aan de jongere ik besteden en dankbaar zijn voor het feit dat deze pijn aandacht krijgt. Ik kan het ook bij de ander laten en beslissen niet met deze mensen om te gaan. Voor ambtenaren zou het zelfde kunnen gelden: leer jezelf kennen en weet dat de ander eigenlijk om hulp vraagt. Naar mijn idee schuilt in elke misdaad een hele grote schreeuw om aandacht.

Het komt wel goed, hoor!!!

Hoe vaak wordt dat niet gezegd?
Natuurlijk komt het goed, daar twijfel ik ook niet aan.
Echter, wij leven NU, en niet over een tijd (waar het dan zogenaamd goed zou komen!) Ook het geluk is alleen NU. Je bent een gelukkig leven waard, en er is geen enkele reden waarom je zou moeten wachten dat het beter wordt. Weet dat de mensen in de concentratie kampen zich ook op die manier in leven hebben gehouden. Je weet ook wat er met het merendeel gebeurd is. Wellicht niet het beste voorbeeld van lijdend zitten wachten op een betere toekomst maar toch. Mijn grootmoeder heeft op het laatste moment het executie peleton ontvlucht, daarna dagenlang met blote voeten door de sneeuw gelopen. Zij is 80 jaar geworden. Niet dat zij een heldin is, alleen dat zij een sprong in het onbekende waagde. Moet het ook bij jou zover komen tot je in Aktie overgaat?
Er is altijd een mogelijkheid om een ander NU te creëren door uit je comfort zone te stappen en Aktie te ondernemen. Dit geld voor het emotionele en fysieke ongemak. Je kunt er altijd meer aan doen dan je nu al doet, en je hoeft jezelf niet afhankelijk te stellen van de beperkingen die door de omgeving worden bepaald. De vraag is hoeveel je bereid bent om te lijden. Het is echt tijd om voor jezelf te kiezen. En nogmaals, ik zie geen enkele reden waarom het nu niet goed is.
Behalve dat je jezelf een harde les probeert te leren. En wie straf je dan? Stel je voor dat je een ander bent, wat zou je dan doen? Welke advies zou je aan de ander geven, een advies uit je hart een advies waar je helemaal achter staat. Schrijf dat op en volg het ook op. Blijf dus zoeken en ondernemen, blijf in beweging waarin je jezelf centraal stelt, en vraag continue jezelf af, is het goed voor mij? Brengt het mij verder? Met andere woorden:LEEF! En wacht niet tot het executie peleton voor je paraat staat.

Ik vind het moeilijk om een weet vraag te stellen.

Herken je jezelf in deze, lees dan verder. Wij durven niet te vragen omdat wij onszelf dan vaak dom vinden, of bang zijn om dom gevonden te worden. Alleen zijn er geen domme mensen! Wij hebben allemaal onze natuurlijke wijsheid. Met domheid hebben we het over een bepaald aspect van mens zijn, namelijk de intelligentie. Dat is iets wat je mee krijgt door je genen, of door je opvoeding met de paplepel ingegoten krijgt. Of je hebt gekozen om jezelf intellectueel te ontwikkelen, wat voor reden je daar ook voor hebt. En blijkbaar heeft het je profijt opgeleverd. Het zou theoretisch zelfs mogelijk kunnen zijn om alles te weten. Onze hersencapaciteit is zeker voor gemiddeld 80% onbenut. Het is de waarheid dat wij niet weten wat deze 80% voor staat. Is dit emotionele intelligentie die steeds meer aandacht verdient? Of is het spirituele intelligentie, of een alomvattend begrip van het Zijn? Volledig Zijn met je omgeving, fysiek en emotioneel, volledig een zijn met je omgeving, altijd en overal. Alles voelen en tegelijkertijd jezelf mogen blijven.

Vergeet niet dat door te vragen help jezelf om verder te komen, je bespaart jezelf heel veel tijd door niet alles zelf te hoeven doen. Je maakt sociale contacten, je krijgt continue feedback die je zou kunnen helpen op je pad, je creativiteit wordt gestimuleerd, en je blijft leren. Ook geef je de mogelijkheid aan de ander, om te delen uit zijn wijsheid. Het liefste wat de ander wil, is te laten zien wat hij/zij weet, en ook of datgene wat hij/zij te vertellen heeft, overkomt. Naar mijn idee is de essentie van de vraag: wijsheid, opheldering en wederzijds begrip, dus voor iedereen die het moeilijk vind om een vraag te stellen, houd ermee op. Houd op om jezelf minder te voelen als alle anderen, want geloof mij, niemand weet alle antwoorden, en niemand weet de juiste en diepste vraag te stellen, want op elke vraag zouden nog meerdere en diepere vragen gesteld kunnen worden. En wat intelligentie betreft: er is nog veel meer wat wij in de toekomst te weten zullen komen.

Jezelf blootgeven

"De biecht zelf, niet de priester, geeft absolutie." Oscar Wilde

Deze uitspraak geldt ook voor de therapeutische sessie, want alleen als je jezelf toestemming geeft om volledig tot op de bodem te gaan, en alles bloot te leggen, bereik je het gewenste resultaat. Dit resultaat is onafhankelijk van de methodiek of van de persoon waarmee je werkt. Het is aan jou, het is in jou, en je weet wat je nodig hebt. Weet ook dat je nooit iets tegen zou kunnen komen waar je niet aan toe bent. Weet ook dat je niets tegen kunt komen, wat al gebeurd is in het verleden, en dus niet in het NU. Dat is dan ook de uitnodiging om dit achter je te laten!

Doem Scenario's.

Wat raar dat onze wereld door ‘doem scenario’s’ wordt beheerst. Ik vraag mij af, hoe het komt dat wij altijd van het ergste uitgaan. Zoals nu met de uitbraak van het varkensvirus in Mexico, waar wij gelijk van het ergste uitgaan. De vergelijking met Spanje in 1918, toen 50 miljoen mensen aan een ander virus zijn overleden. Er zijn natuurlijk ook andere analogieën te bedenken. De vergelijking met het einde van de wereld, of de voorbereiding van de aarde naar 2012, terwijl er een negatieve lading aanwezig is.
Hebben wij deze negativiteit echt nodig? Is het omdat wij bang zijn voor teleurstellingen? Dit doet mij denken aan alle doem scenario’s rondom de eeuw wisseling! Wat een heisa; alle computers van slag, rampen in de wereldeconomie, gevaar voor oorlog, en ga zo maar door. Terwijl wij als mensen op dit moment juist de unieke kans kregen om deze bijzondere dag te verwelkomen. Ik heb dat toen ook gedaan, in Reykjavik Iceland. Onlangs het feit dat het geweldig was, kan ik mij ook de angst herinneren.
Overigens aan het varkensvirus is niets te doen, het vaccin is nog niet klaar. Het goede nieuws is echter dat buiten het besmette gebied, buiten Mexico, het virus niet zo virulent ( agressief) is. Toch onlangs deze feiten zijn wij bezig om alarm fase 6 in te stellen.
Of komt negativiteit door de media, omdat het slechte nieuws beter verkoopt dan het goede? In Israel ben ik om die reden gestopt met kranten lezen. Gelukkig hebben wij in Nederland meer objectieve kranten. Echter, nu ik mij meer in de
Nederlandse taal aan het verdiepen ben, merk ik dat er veel meer negatieve spreekwoorden zijn dan positieve, dat zegt genoeg. Blijkbaar is ons bewustzijn doordrongen door oerangst die ons steeds beheerst, blijkbaar zijn wij nog steeds bezig met overleven. Wij zijn vergeten dat we in een nieuw tijdperk leven. Een tijdperk van snelle communicatie, een tijd perk met een enorme wetenschappelijke vooruitgang en ook een tijdperk van hoger bewustzijn. Dus het wordt wel eens tijd om naar de positieve kant van het verhaal te kijken, niet dat ik in eerste instantie iets positiefs aan een dodelijk virus kan ontdekken.
Behalve extra geld en aandacht voor viraal onderzoek en vaccin ontwikkelingen; aandacht en geld voor de infrastructuur, de gezondheidszorg en de landbouw in Mexico. Aandacht en geld aan de infrastructuur in alle andere derde wereld landen- waar elke dag nog vele kinderen aan de hongersnood overlijden, in plaats van geld in de wapenindustrie pompen.
Ik denk ook dat de tijd rijp is om te realiseren dat wij een sterk en krachtig genoeg organisme ontwikkeld hebben die in staat is om zichzelf te beschermen, bewuste keuzes te maken, en zich vooral te richten op het leven NU!!!!

Tips voor een Kleine onderneming

Alleen de naam al: ‘KLEINE onderneming’ met de nadruk op klein!!!!. Het is echt belangrijk wat je naar je onderbewuste communiceert. Als je iets klein blijft noemen, blijft het altijd klein. Geef je zelf toestemming om groot te denken. Geef je zelf toestemming om te mogen dromen. Want ook als maar een deel van je grote droom bereikt is, zal je nog steeds meer bereikt hebben, dan wanneer je het klein zou houden.

Goede tips voor alle beginnende ondernemers, maak eerst een groot plan voor jezelf en zet het op papier. Daarna laat je dit grote plan los. Omdat je een uitvoerig plan hebt wat op papier staat ga je elke dag iets aan je plan uitvoeren. Doe het allerbelangrijkste van je stappenplan, geniet, en streep dan door wat af is.
Maak een spel van de afschuwelijk lijkende issue van acquisitie. Of je zou een partner kunnen hebben die het wel leuk vindt om dit te doen. Blijf er echter bij betrokken want dit is jouw bedrijf, en al je energie mag voelbaar zijn door alle niveaus van het bedrijf. Vergeet niet dat alle energie die je in je onderneming steekt, een positieve- en winstgevende energie is. Alles gaat naar je onderneming toe. Dus zelfs de zaken die afschuwelijk lijken, zoals acquisitie en administratie, kunnen leuk worden als je daar speels mee omgaat of de juiste mensen er op zet. Want een goede leider luistert naar wat iedereen in te brengen heeft maar hij doet wat hij wil. Daarmee laat je ook zien dat jij de verantwoordelijkheid neemt en draagt. En je wordt er bewust van dat jij uiteindelijk de kern van je eigen succes bent.
3 gouden tips:
Blijft communiceren over je onderneming
Houd je tijd planning in de gaten
Doe zelf de dingen waar je het beste in bent

Wie kan mij helpen?

Niemand kan je beter veiligheid en vertrouwen geven dan jijzelf. Niemand zou zo goed voor je kunnen zijn als jijzelf. Niemand kan precies weten wat er goed voor je is. Niemand kan het zo perfect als jij. Je hoeft alleen maar naar jezelf te luisteren, en dat weet je wat je nodig hebt. Blijf luisteren naar je innerlijke stem. Blijf luisteren naar de liefde die in je is. Blijf luisteren naar je innerlijke wijsheid, en de antwoorden komen vanzelf naar boven borrelen. Zelfs de meest rare antwoorden zijn welkom, je hoeft er niet per definitie gehoor aan te geven, maar je krijgt wel te horen wat echt nodig is. En als het veilig voor je voelt, en de juiste mensen om je heen zijn, dan zou je liefdevol kunnen vragen of zij je zouden kunnen helpen. Geef ze ook de mogelijkheid om ‘nee’ te kunnen zeggen, want nee betekent niet dat men niet van je houdt. Een nee betekent alleen maar dat de ander op dat moment met zijn eigen dingen bezig is. De nee van vandaag zou best een JA van morgen kunnen zijn.

Leef je nog uit het verleden?

Wij hebben meestal een ongelooflijke behoefte het verleden erbij te halen en het belangrijk te maken. Echter het verleden is er altijd. Dat is iets wat wij niet meer terug kunnen krijgen in het heden, hoe hard wij er ook aan trekken. Het is niet belangrijk of het een goed of een slecht verleden is geweest, het blijft een verleden.

Verleden is een schim en zolang dat je behoefte er aan hebt of behoefte hebt om het met het heden te vergelijken, zou je nooit vrij kunnen zijn. Want elke keer als je aan het verleden denkt, geef je jezelf niet de kans om te genieten van wat er nu is. De behoefte om het verleden erbij te halen is er altijd wanneer je je ongelukkig voelt of niet compleet. Eigenlijk zolang je nog zoekende bent en niet de rust hebt om te genieten van wat er nu echt is, blijft de behoefte om het verleden erbij te halen aanwezig. Zolang dat je behoeftig blijft, kom je niet bij de echte jij.

Want in werkelijkheid, waar je echt plezier uit kan halen is NU aanwezig. En je kunt geen plezier hebben in het verleden, want die kans heb je gewoon gemist of achter je gelaten. Het is dit moment in het nu wat je roept om te genieten. Dat wil overigens niet zeggen dat er ook dingen zijn waar je in het verleden van hebt genoten. Alleen zelfs de dingen, waar je in het verleden heel veel plezier aan beleefd hebt, hoeven niet perse zo plezierig in het nu te zijn. Jij bent nu zelf anders dan in het verleden, je bent niet meer dezelfde persoon als toen.

Vergelijk het met een draaimolen waar je als kind niet vanaf kon blijven, en rondjes achtereen met plezier in draaide. Dat is echt in het nu zijn, je genoot daar elk rondje weer opnieuw van, en het paard bleef net zo spannend, en de toeter van de motorfiets maakt elke keer opnieuw en geweldig geluid. Een paar jaar later keek je er niet meer naar om, en als volwassene denk je misschien; ‘Shit een draaimolen, daar moet ik weer op mijn kind wachten, of ik krijg hem er zeker voorlopig niet meer uit!’

Als je met deze wetenschap naar je relatie kijkt, realiseer je:
Je relatie is in het NU! De relatie die je voor je zelf hebt gecreëerd of beter gezegd, nog steeds aan het creëren bent, dat is je ware relatie.

Verhaal

"Iedere man heeft twee vrouwen lief: de ene is de schepping van zijn verbeelding, de andere is nog niet geboren." Kahil Gibran.

Zelfs de wijsheid van deze grote man is gebaseerd op een verhaal. Namelijk dat mannen continue op zoek zijn naar iets wat er toch niet te krijgen is. Dat is louter een verhaal, een verhaal uit je verbeelding. Wij hebben ons als zo vaak verschuilt achter een algemeen aanvaarde stelling, of waarheden die niet eens van jezelf zijn. ‘Mijn eigen verhaal zou mij beschermen, mijn eigen verhaal is ook veilig, want die heb ik mijzelf al zo vaak verteld dat ik het op de automatische piloot zou kunnen spelen. Door het spelen van mijn verhaal hoef ik niks te voelen.’ Ik heb mijzelf jaren lang het verhaal verteld dat het misbruik wat ik onderging, mij al op jongere leeftijd een seksuele ervaring heeft gegeven. In werkelijkheid wilde ik de pijn en de vernedering niet voelen. De vernedering van tekort schieten, omdat ik echt niet wist wat van mijn verlangd werd. De pijn van niet kunnen genieten van intimiteit. Een verhaal dat ik in mijn hoofd in stand kon houden, daar achter lag een diepe woede naar vrouwen, en ook een behoefte om ze betaald te zetten. Waardoor ik wel aan de verliefdheid mocht ruiken, maar niet de echte liefde, die onder al deze emotionele lagen ligt, kon ervaren.

Iedereen heeft een eigen verhaal, of het een interessant verhaal of een saai verhaal is, dat is niet belangrijks. Het belangrijkste is dat het verhaal ons helpt door het leven heen te baggeren, zonder dat wij iets van onze oorsprong kunnen ervaren. Zonder dat wij er iets van willen voelen. En het voornaamste: Niet het contact kunnen hebben met onze zuivere essentie. De enige reden waarom wij dat niet kunnen, is omdat over onze zuivere essentie heen laagjes opgebouwd zijn, laagjes waar pijnlijke herinneringen aan vast zitten, of wel van onszelf of van anderen Deze pijnlijke herinneringen hoeven wat ons betreft niet opgerakeld te worden, want wij zijn bang dat wij erin zullen blijven vastzitten. Of dat er, als de beerput opengemaakt wordt, geen einde komt aan het gevoel wat je hier onder hebt verstopt. Echter, als je het gevoel volledig toe laat, is de enige richting die dit gevoel op kan gaan, naar buiten toe en dus echt je lijf uit, en vaak voorgoed. Dus wij hebben een verhaal gevormd, die de hele opbouw en beveiliging van die laagjes in stand houdt. Vraag jij jezelf nooit eens af wie je zou zijn zonder je verhaal. Echt zonder je verhaal. Wat blijft er dan werkelijk over? Wellicht kun je voelen dat als er niets van je verhaal over blijft, er stilte en leegte is. Dat is niet iets dat je met je gedachten kan bevatten, Geef jezelf toestemming om te voelen wat er dan naar boven borrelt. Wellicht zou je op die manier contact kunnen krijgen met je zuiverheid, je schoonheid en de liefde die je bent. Dat is je ware essentie.

Angst

Zo veel te vertellen over angst, zeker in deze tijd. Over welke angst zal ik gaan schrijven. Angst die alleen maar in mijn hoofd zit, en mij belemmert om naar buiten te komen? Naar buiten te komen omdat ik dan op kritiek stuit. Of angst voor mijn eigen succes, of angst voor het feit dat ik ook maar een gewoon mens ben, en niet zo goed alles weet. Of is het een oerangst, angst om te overleven, angst voor de dood, angst die mij volledig verlamt, angst die in mijn knieën zit en mij wederom belemmert om in beweging te komen. Is het angst voor mijn diepste verlangens, angst om echt uit te spreken en te voelen wat ik in werkelijkheid wil, wat mijn hart echt nodig heeft? Is het de angst voor de waarheid, is het de angst voor de eenzaamheid, of de angst voor hechting, de angst voor verlies? Of zijn het angsten die van anderen zijn, angsten waar de maatschappij op dit moment mee worstelt en waar ik gevoelig voor ben? Al deze angsten kennen wij en hebben die ook ervaren. Echter, aan al deze angsten zit een verhaal vast; ons eigen verhaal of een verhaal die door iemand anders aan ons is verteld. Als je jezelf los maakt van het verhaal, dan kun je aandacht aan de angst gaan besteden.
Fysiologisch gezien, is het effect van angst op ons lichaam hetzelfde, hoe het verhaal dan ook is. Er komt adrenaline vrij, en dit zorgt ervoor dat het lichaam in paraatheid wordt gebracht. Ook al is de eerste reactie vaak verlamming, het geeft dit het lichaam de kans om zich voor te bereiden op de juiste reactie. Of het dan een vlucht of vecht reactie is, dat maakt niet uit. Voor beiden heb je adrenaline nodig voor de optimale prestatie. Na de ‘adrenaline boost’ komt een diepe ontspanning. Juist deze ontspanning kun je gebruiken voor het verwelkomen en herkennen van de angst. Als je de angst de juiste naam geeft, dan creëer je de mogelijkheid om het gevoel wat eronder ligt, het gevoel wat de angst probeert te beschermen, naar buiten te laten komen. Mijn angst probeerde ten koste van alles, escalatie in mijn relaties te voorkomen, die angst beschermde de eenzaamheid. Ik was zo bang om de pijn van de eenzaamheid toe te laten, dat ik alleen maar bleef vluchten. Bij de geringste stem verheffing, was ik al aan het sussen. Hielp het niet, dan ging op de vlucht, in mijn eigen pantser of letterlijk de deur uit. Echter, nu ik de pijn van de eenzaamheid en de andere pijnen die er onder lagen toe gelaten heb, gebeurt het weinig dat ik in die situaties terecht kom, waar de oude angst nog de kans krijgt om aangewakkerd te worden, en waardoor het eigenlijk geen belemmering meer is in mijn doen en laten.