Kleine uitleg over pijn

Een kleine uitleg over de misvatting van pijn. Wij mensen, zijn zo bang om pijn te voelen. Wij hebben snel de neiging om het dieper en dieper te verstoppen, waardoor de kist met pijn zwaarder en zwaarder wordt.
Door pijn toe te laten komt het juist naar buiten. Het komt naar buiten voor vrijheid. De kist wordt leger, en de last minder zwaar. Hierdoor krijg je meer vrijheid.
In contacten en relaties werkt het mee, want je wilt een relatie gebaseerd op liefde en begrip, niet op pijn. Als je de pijn niet omarmt met je eigen liefde, en de pijn niet toelaat, kun je je moeilijk over geven en genieten van datgene waar je het meest recht op hebt, namelijk LIEFDE.

De lasten die wij van een andere dragen.

Welke lasten bedoel ik hier mee: bijvoorbeeld de pijn van het Joodse volk of de pijn van je ouders die je als kind heb gezien en vooral gevoeld. Want als kind ben je een spons, je bent aan het leren en aan het opnemen. Zoveel als de intelligentie (IQ) als emotionele intelligentie (EQ) worden opgevoed. Daarnaast wil je als kind dat iedereen om je heen gelukkig en blij is, waardoor je als het waren opent voor de energieën in je omgeving. Mocht er in je omgeving veel pijn en negativiteit plaats vinden, zou mogelijk zijn, dat je dat als een spons in je opzuigt, zo wel bewust als onbewust.



Wat raar hoe de geschiedenis zich herhaal ik draag de pijn van mijn ouders, die zij van hun ouders dragen, mijn dochter draagt mijn pijn en zo voort. En hoe gevoelig kunnen we zijn als wij de pijn die wij bij de ander herkennen, gauw associëren wij het met onze eigen pijn. Alleen is dat is niet perse de waarheid.



Ik heb de pijn mijn ouders gedragen van hun oorlogstrauma, mijn broer heeft de pijn gedragen van mij ouders die ik heb veroorzaakt. Mij ouders dragen waarschijnlijk de pijn met zich mee, van alle verlies die hun gezinnen en de mensen om uit hun naaste omgeving bij zich dragen. Erger nog zij lijken de pijn te dragen van de heel Joodse volk.



Het lijkt wel op een olie vlek die alleen maar groter wordt, of een besmettelijke ziekte die moeilijk te genezen is. Wat is er voor nodig om er van af te komen? Naar mijn idee de enige medicijn is: bewust te worden, wat van mij en wat van de ander is. Als ik de pijn van de traumatische ervaringen van mijn ouders bij hun kan laten, wil het niet zeggen dat ik mij er van distantieer en afsluit. Nee, ik kan het liefdevol terug geven. Ik kan wel compassie hebben met hun trauma en hun verleden, alleen het hoeft mij niet te beïnvloeden. Ik kan wel begrip tonen, maat het hoeft niet het hoofd thema van mijn leven te zijn. Net als mijn kinderen die lasten van mij niet hoeven te dragen. Als wij dat allemaal teruggeven en terug nemen wat de ander voor ons draagt, zorgen wij ervoor dat de olievlek stopt, en kunnen wij veel bewuster en sterker voor de dag komen.

Schuldgevoel!

Er is mij gevraagd een stukje over schuldgevoelens te schrijven.
Ik heb er even goed over moeten nadenken. Want zoals in al mijn stukjes wil ik een stukje over mijzelf delen. Loop ik met een schuldgevoel? En waar zal ik over schrijven? Over een roodharig meisje die ik in een de bos brandnetels heb geduwd toen ik een jaar of 8 was?
En dan komt het moeilijkste, omdat……..

Er zijn zo veel redenen om het goed te praten. En toch als ik daar aan denk, zit er blijkbaar een dieper gevoel van….. En waar voel ik mij echt schuldig over? Is dat over de daad zelf, over de pijn die zij had en haar schrik, of voel ik mij echt schuldig dat ik mij machteloos voelde en op dat moment niks anders kon verzinnen, en alleen geweld kon gebruiken. Voel ik mij schuldig over haar pijn, voel ik mij schuldig over mijn pijn en machteloosheid, over het feit dat ik de affectie die zij toen toonde op de manier zoals kinderen dat kunnen, niet aan kon. Of voel ik mij schuldig over het feit dat ik haar vrijheid en haar enthousiasme op dat moment de kop heb ingedrukt. Heb ik er last van dat ik iemand een trauma heb bezorgd?

En als ik dat al bedenk, dan weet ik dat op dat moment het Ego tevoorschijn komt. Want wie ben ik eigenlijk, om te denken dat mijn daden van invloed zijn op het levensverloop van anderen. Ik ben alleen maar het gereedschap wat gebruikt wordt om anderen te helpen om hun lessen in dit leven te leren.

Ja, zul je zeggen, op die manier zou je alles kunnen verantwoorden en alle daden van geweld vrij kunnen pleiten. En als dat wel zo is? Als je echt het gereedschap bent? Je kunt gereedschap zijn met in achtneming van alle normen en waarden. Met als allerhoogste waarde het mensenleven. Alle normen en waarden in acht genomen, zou je je niet echt schuldig moeten voelen voor je daden. Het enige waar je je schuldig om zou moeten voelen zijn de momenten dat je jezelf te kort hebt gedaan, door je niet te uiten en geen Aktie te ondernemen. Er zijn momenten in je leven dat je het ook niet wist en het niet kon om deze Aktie te ondernemen, Daarvoor kun je jezelf net zo goed vergeven, en de lessen die je daarvan draagt, juist leren.

Mocht er nu zo iets met mij gebeuren, dat iemand zo op mijn nek zit, waar ik het gevoel bij heb dat ik er echt niet meer onderuit kan komen, dan zal ik het heel anders oplossen, door heel duidelijk en liefdevol te vertelen dat mijn eigen ruimte mij echt waardevol is en dat de ander over mijn grenzen gaat, en dat dit niet prettig voelt. En dat ik de ander niets kan geven wat hij/zij zichzelf zou kunnen geven.

Effect van basisbehoeftes op je relatie.

Zolang je niet herkent dat basisbehoeftes een rol kunnen spelen in je leven en zolang je het bij je partner probeert te vinden, zal het moeilijk zijn om een natuurlijke flow van liefde toe te laten. Want uiteindelijk draait het allemaal om hoe blijf ik bij mijzelf, en op welke gebieden completeert mijn partner mij. Niet wat hij/zij niet goed doet, maar wat doet hij/zij beter dan ik kan, waardoor wij als eenheid als een huis staan, steviger overkomen en eerder ons doel bereiken. Niet dat het dan stopt, want dan kun je weer een volgend doel in je leven neerzetten en nog gelukkiger vrijer en opener worden.

Denk aan het Yin/Yang teken die volledig in elkaar overloopt. De mannelijke en vrouwelijke energie die in elkaar overloopt en elkaar versterkt. Dit is een teken van kracht, en dat is voor mij ook de relatie, want waarom zou je anders een relatie aan gaan? Een relatie ga je aan, om nog meer uit de mogelijkheden die je al hebt te halen, en die je aangeboden worden door het leven. Een relatie is een plek waar je het meest kan groeien, omdat juist door het gedrag van je partner, je dingen aangereikt krijgt die je anders makkelijk aan je voorbij laat gaan. Het Yin/Yang teken is compleet aan de buiten- en ook aan de binnen kant. Voor mij zit de relatie ook op deze wijze in elkaar. Een relatie is alleen mogelijk als alle delen veilig zijn en alle basis behoeftes voldoende aandacht krijgen. Aandacht krijgen van jezelf en niet van je partner, je ouders, je kinderen, buren of collega’s.

Basisbehoefte aan zekerheid

Er zijn in principe 3 belangrijke dingen in het leven. 1: gezondheid 2: relaties 3: geld. De kern van deze drie, is een gevoel of basisbehoefte van ZEKERHEID. Wij zijn op zoek naar zekerheid. Wij zijn er continue mee bezig om een van de drie te bevredigen of zelfs alle drie tegelijk. Want als de ene bewerkstelligt is dan komt de andere aan de beurt. Dit is een zoektocht waar nooit een eind aan komt. Tijdens deze zoektocht richten wij ons veelal op de buitenkant, op ons uiterlijk en op het materiële: het perfecte lichaam, de perfecte partner, de perfecte baan! Wees nou heel eerlijk naar jezelf, waar haal je de meeste zekerheid uit? Zou dit niet de materiële wereld zijn? Dit is zelfs waar voor spirituele mensen, want de wereld waarin wij leven is nu eenmaal een fysieke wereld. Onze opvoeding is gebaseerd op de fysieke wereld, dus de zekerheid die wij zoeken zit hem ook in de fysieke wereld. Niet dat het onmogelijk is om daar los van te komen, het is wel zo dat je een deel van deze fysieke wereld bent. Echt een onderdeel daarvan, en daarom kun je beter realistisch blijven en jezelf vergeven dat je de zekerheid in het materiële zoekt. Op het moment dat je jezelf daar bewust van bent, zou je jezelf een vraag kunnen stellen: ‘Is dit werkelijk waar het omdraait? Of ben ik bereid om het los te laten en mij nu te richten op echte zekerheid. Echte zekerheid die mijn intuïtie en mijn hart mij ingeeft. Zekerheid dat ik een vrij wezen ben. Want de essentie van de fysieke wereld is de vergankelijkheid hiervan. Wat betekent dat alles wat je dacht zeker te kunnen stellen, vergankelijk blijft. Denk aan de beurs kracht, denk aan het verlies van je partner, denk aan een vervelende ziekte.

Dat betekent dat alles wat je als zeker beschouwd een schijn zekerheid is!
De behoefte aan zekerheid, is vooral in je gedachten. Want je gedachten zullen altijd in staat zijn om iets te verzinnen, waardoor je aan de zekerheid die er op dit moment is, zou kunnen gaan twijfelen. Zou je naar je hart gaan luisteren, dan zou je het ook als iets positiefs kunnen zien. Zie of ervaar het als een oproep om in AKTIE te komen. Als een oproep om iets aan je situatie te veranderen. Ga erover praten, ga erover lezen, neem de tijd voor jezelf. Wat je ook doet, doe het uit je hart! Dit is de TIJD om in beweging te komen. Jaag dat gevoel van zekerheid niet na, maar maak er gebruik van. Geef je de kans om uit je comfortzone te stappen. Want elke keer als je met beweging en Aktie bezig bent dan zet je de stappen richting je vrijheid en richting de echte zekerheid.

'Zekerheden die men bang is te verliezen, zijn geen zekerheden.'

Veiligheid als basisbehoefte

Dit is onze grootste basis behoefte, die wij allemaal uit de baarmoeder met ons mee dragen. Een veiligere plek kan ik mij niet voorstellen. Zacht en warm, gedempte geluiden en altijd een goede temperatuur, geen zorgen en verantwoordelijkheden. Bewust of onbewust weet je dat er voor je wordt gezorgd, en dat je in alle basis behoeftes wordt voorzien. Fysiek contact die geen weerga kent.
Direct bij onze geboorte wordt er inbreuk op deze fysieke gewaarwording gemaakt, je komt in contact met lucht, licht en geluid. Zelfs als je in een waterbad geboren wordt, zul je uiteindelijk kennis maken met onze lawaaierige wereld, waar in je ook je eigen stem mag laten horen. En hoe goed je ouders ook voor je zorgen, het gevoel van een veilige baarmoeder kunnen ze je nooit meer terug geven. De herinnering aan dat gevoel blijft in je cellen opgeslagen, je lichaamsgeheugen of celgeheugen is daar op geprogrammeerd en zal het nooit vergeten. Echter dat gevoel, deze gewaarwording is wellicht niet meer terug te halen. Behalve misschien in diepe trance of tijdens floating (overigens aan te raden aan iedereen), maar helaas niet in het fysieke universum, alleen kun je jezelf er wel bewust van zijn dat je veiligheid mist. Je kunt ook dit niet van een ander krijgen of verwachten. Of zelfs een ander de schuld geven dat je niet kunt krijgen wat je wilt. Alleen als je jezelf ervan bewust wordt dat dit is waar naar je verlangd, zul je ontspanning kunnen vinden. Soms is alleen het uitspreken daarvan al voldoende. De beste manier die ik ken, is naar je lichaam te luisteren en je lichaam echt te vragen waar behoefte naar is.

Niemand kan je dat gevoel van veiligheid geven, zelfs niet in de buurt komen ervan. Echter, er is eigenlijk sinds je geboorte weinig veranderd aan je bewustzijn, die is nog precies het zelfde. Wat je zou kunnen helpen om dit te herinneren is door middel van een hele simpele oefening. Je brengt de aandacht bij jezelf, bij je ademhaling en je lichaam. Hierdoor maak je contact met jezelf op een liefdevolle manier. Je zoekt de stilte in jezelf zonder afgeleid te worden door geluiden om je heen en gedachten die door je heen flitsen. Dan ontstaat er een moment waar je bewustzijn zich herinnert dat het in wezen veilig is.

Dat baby’tje is nog steeds in jou, of jij bent dat baby’tje . Jij bent de enige die weet wat je nodig hebt en je kunt hem de baarmoeder geven die hij zoekt.

Relatie is.......

Er is zo veel te zeggen over relaties, en wat is de definitie van een relatie, welke aspecten komen er al allemaal aan bod? Wat en wie is er belangrijk in de relatie, wat neem je allemaal mee uit je verleden, wat heb je allemaal te leren van elkaar. Hoe ga je om met je mannelijke en vrouwelijke energie. Waar vind je een juiste balans. Hoe stel je prioriteiten, en hoe zit het met je commitment. Er zijn al vele boeken over geschreven en er zullen er nog vele volgen, want een relatie is een proces van samen bouwen aan een solide “gebouw” , ieder van de partners neemt haar en zijn eigen stukje mee. Sommige bouwstenen zijn al vanaf het begin verrot, en daardoor dreigt het hele gebouw ineen te stortten. In feite is het enige wat je hoeft te doen, die verrotte stukjes te vervangen door nieuwe, gezonde bouwstenen. Bouwstenen die zijn gebaseerd op je eigen ideeën en je eigen overtuigingen van dit moment, en niet wat jij eigenlijk al jaren meesleept zonder er bij stil te staan of dat werkelijk nog steeds waar is.
Vergeet niet dat elke dag een nieuwe dag is. Elke dag kun jij nieuwe keuzes maken, je lichaam, je geest en je emotionele lichaam zijn in staat om zichzelf elke dag te vernieuwen. Als je voorstelt dat het mogelijk is, kun je jezelf dan ook voorstellen dat je elke dag zou kunnen kiezen om een nog beter leven en een betere relatie te creëren?
Maar hoe doe je dat, wat moet je er allemaal voor geven, en wat krijg je er voor terug?
Wellicht is de eerste vraag die je jezelf moet stellen: Waarom kies ik voor een relatie? In onze moderne, individuele en onafhankelijke maatschappij is het nog maar de vraag of een relatie is, wat door de jaren heen gebruikelijk was. Er zijn genoeg mensen die niet voor een vaste relatie kiezen, en die kunnen best gelukkig door het leven heen gaan.
Is je relatie daar, om je basisbehoeftes te bevredigen? Stop er dan meteen mee! Want er is geen enkel individu behalve jijzelf die deze behoeftes kunt bevredigen.
Welke basisbehoeftes heb ik het hier over? Graag sta ik elke dag stil bij een basis behoefte.

Vrijspraak Jomanda,

Daar ben ik blij om, niet omdat ik zelf in de zogenaamde alternatieve hoek zit, maar vooral omdat het hier over iets heel elementairs gaat. Iets wat wij al jaren over het hoofd zien, namelijk eigen verantwoordelijkheid! Het is en het blijft een persoonlijke verantwoordelijkheid van ieder individu, wat hij wel of niet met informatie die hij krijgt doet. Het is niet wat de artsen zeggen, (de artsen geven je de informatie) het is hoe jij er mee omgaat.

Onze maatschappij is een paar jaar geleden begonnen met het recht op informatie, want vroeger wist je niet eens wat je mankeerde. Nu is de tijd gekomen dat wij ons genezings proces meer in eigen hand nemen. Wij zijn zo afgedwaald van onze eigen verantwoordelijkheid, er is zo een grote behoefte aan “wijze raad” , het liefst willen wij allemaal horen: ‘Zeg mij wat ik moet doen en hoe lang heb ik nog te leven?’ Wij zouden ook kunnen kiezen voor een andere aanpak, namelijk wat is er nog meer wat ik kan doen, met nadruk op het ik! Of je nou een dodelijke ziekte hebt, overigens wil het alleen maar zeggen dat jouw klokje op dat moment sneller tikt dat de andere klokjes, of dat je in een donkere periode van je leven bent beland. Neem je eigen beslissing, kies wat op dat moment voor jou en je lichaam het beste is, en vraag van de mensen om je heen je keuze te respecteren. Want zeker als deze mensen echt van jou houden, zullen zij ook achter je beslissingen blijven staan.

Het is niet zo dat de een beter is dan de ander, het is wel zo dat jij de keuze hebt. Niemand weet wat de toekomst brengt, mensen kunnen alleen maar uit hun eigen expertise en ervaringen de dingen met jou delen. Overigens Sylvia Millecam was ook niet gek om niet te zien dat zij een groot gezwel in haar borst had. Het was echter haar keuze om niet regulier behandeld te worden. Het is ook niet zo dat iemand behalve jij zelf je kan genezen, niet alleen de medicatie of de kruiden. Het is alleen wanneer je een bepaalde knop in jezelf weet in te drukken, die de totale genezing mogelijk maakt. Wij blijven een levend wezen, en de definitie van levend is dat het eindig is. De vraag blijft wanneer en hoe. En ik hoop dat wanneer mijn tijd zover is, dat ik zelf de omstandigheden mag bepalen waarin het gebeurt, en daarbij geholpen word door die gene waar ik op dat moment voor kies.

Communiceren in je relatie.

Ben je helemaal open in je relatie, ik bedoel durf je alles te zeggen? Durf je de confrontatie aan te gaan? Durf je jezelf te blijven?
Want openheid is niet alleen enorm gezond voor je relatie, maar ook het middel om naar je zelf te kijken. Want als je het gevoel hebt dat je niet echt alles kan vertellen, dan is dat de uitnodiging om naar je eigen pijn te kijken. Of naar een deel in jou die je probeert te beschermen. Vroeger dacht ik dat het juist goed was, dat ik iets voor mijzelf zou houden. Want als ik alle luikjes open zou doen, en mijzelf bloot zou geven, kan er over mij heen gewalst worden. Wat ik in werkelijkheid probeerde te beschermen, is de pijn van belachelijk gemaakt worden door mijn moeder, in aanwezigheid van anderen. Althans in mijn ogen was het toen belachelijk. Wat het mij gekost heeft is een relatie waar ik niet mijzelf kon zijn en daarom continue de neiging had om te vluchten. Want als je niet gelukkig bent met jezelf, dan is er niemand die je gelukkig kan maken.
Het verraste mij enorm, dat in de eerste echte communicatie met Marieke, mijn levens partner, ik heb besloten mijzelf helemaal bloot te geven. Angst? JA! OPLUCHTING? JA! Ging het gelijk en altijd goed? NEE! De angst voor vernedering zit zo diep in mij geworteld en de patronen om weg te vluchten, zijn zo automatisch. Vluchten in je werk, in TV, in verliefdheid, in alcohol en drugs, vluchten in slaap, vluchten in je partner, zelfs vluchten in spiritualiteit, eigenlijk alles waar je geen pijn bij voelt en wat je schijnplezier geeft. Niet dat ik iets goed probeer te praten, het is wat er gebeurt. De oplossing is, zelfs als je niet bij je gevoel kan komen, om het te zien als een uitnodiging om ‘je geheim’ juist te gaan delen met je partner. Je zult merken dat wat je aan het beschermen bent, vanzelf naar boven komt. Je zult ook ervaren dat je relatie in ieder geval met jezelf gezonder wordt, en dat is de enige manier die ik ken om een gezonde relatie met je partner te creëren.


De Essentie van de relatie is: Je partner onvoorwaardelijk steunen, je partner op een hoger niveau brengen en dit onvoorwaardelijk blijven steunen. Dat is het enige wat je echte levensvreugde schenkt en waar je voldoening uit kunt halen. Niet wachten tot de ander struikelt om hem/haar op te kunnen vangen. Het is geen eenrichtingsverkeer, het gaat beide kanten op, waardoor je ook de nodige steun ondervindt op de momenten dat jezelf even zoekende bent.
Het sleutelwoord hier is “ houden van”. De zin die erbij hoort is: “Ik houd van je, onvoorwaardelijk met heel mijn hart”. De manier waarop je dit zou kunnen communiceren is: Elkander in de ogen kijken, je angst voor liefde en afwijzing onder de arm nemen, en het uitspreken. Vraag ook aan je partner of het overgekomen is. Zo niet, blijf het herhalen totdat de spanning zakt, en je elkaar in liefde gevonden hebt.

Af en toe schelden, dat hoort erbij

Dat beslist de rechter (de kranten op 27 mei), maar hoe denken wij er eigenlijk over? Met ‘wij’ bedoel ik wij als volwassenen en niet uit de belevenis van een kind. Voor kinderen zijn woorden nog steeds een uitdrukking van macht. Ook al zeggen ze dan braaf “wat je zegt ben je zelf” , ze geloven het niet.

Omdat wij onze kinderen leren dat wij (lees volwassenen) het beter weten en alles wat wij zeggen waar is. En kinderen identificeren zich zelf met deze waarheid, dus als wij zeggen ‘je bent stout’ of ‘dat is nou stom van je’, denkt het kind IK BEN stout en stom. En elke keer als het wordt herhaald, wordt het bevestigd, opgeslagen en voor waarheid aangenomen. Wij zouden onze kinderen beter kunnen helpen om te begrijpen dat al deze uitspraken zijn gebaseerd op het gedrag dat ze vertonen, en hen helpen de waarde van Uniekheid eigen te maken.

Omdat wij als volwassenen het kind bewustzijn bij ons dragen, voel je jezelf elke keer als er negatief naar jou gesproken wordt, persoonlijk aangevallen.
Woorden hebben inderdaad wel kracht, echter is het alleen de kracht die wij er aan geven. Als wij vanuit onze wijsheid naar mensen kijken die ons uitschelden, zouden wij ze eerder zielig vinden. Wat zegt dit nu precies over de ander?

Ik ben voor vuile JOOD uitgescholden. Doet dit pijn? Ja, natuurlijk doet het pijn. Het is mijn pijn die ik meedraag vanuit mijn jeugd. Ik kan hiermee 2 dingen doen: De pijn omarmen en helemaal doorvoelen, aandacht aan de jongere ik besteden en dankbaar zijn voor het feit dat deze pijn aandacht krijgt. Ik kan het ook bij de ander laten en beslissen niet met deze mensen om te gaan. Voor ambtenaren zou het zelfde kunnen gelden: leer jezelf kennen en weet dat de ander eigenlijk om hulp vraagt. Naar mijn idee schuilt in elke misdaad een hele grote schreeuw om aandacht.

Zelf-acceptatie-1

Alle grote leraren hameren altijd op zelfacceptatie. Accepteer je goede en je slechte kwaliteiten. Waarom is dat nou zo belangrijk en waarom kan ik niet gewoon zijn wie ik ben? Waarom zou ik mijn slechte kanten accepteren? Ooit dacht ik: er zijn geen slechte kanten. Helaas, die zijn er wel. Alleen de definitie ervan is aan interpretatie onderhevig. Je zou het ook een slechte eigenschap kunnen noemen of een soort negativiteit. Dat is precies wat ons mens maakt die op deze planeet leeft. Onze goede en slechte kanten, het kunnen voelen en het kunnen ervaren. Te mogen schommelen, onzeker en gelukkig te gelijk zijn. Negativiteit is niet wat wie zijn, negativiteit is alleen een signaal van innerlijke pijn of een oude emotionele blokkade, die rijp is om naar boven te komen. Als wij bereid zijn om deze toe te laten en deze te omarmen, heeft het geen andere keuze om zich uiteindelijk over te geven. Ontspannen, en soms wellicht volledig vaarwel te zeggen. Zonder zelfacceptatie is er geen bewustzijn. Zonder bewustzijn is er geen rust, want dan blijf je altijd op zoek naar iets. Dat iets blijft ongrijpbaar want dan weet je niet wat je zoekt. En zo draait je hoofd (Lees mind) door en door.